กินอิ่มหนำสำราญแล้ว เรื่องต่อไปที่ต้องคิดคือคืนนี้จะไปพักที่ไหน
ตอนนี้ยังไม่มีโรงแรมหรือที่พักเอกชน มีแต่บ้านพักของรัฐเท่านั้น
ที่นั่นนอกจากแพงแล้ว บริการก็ไม่ดีอีกต่างหาก!
ที่สำคัญกว่านั้น ห้องเดี่ยวของบ้านพักตอนนี้ส่วนใหญ่เก็บไว้ให้ผู้นำ คนทั่วไปไม่มีสิทธิพิเศษนี้
ถ้าโจวหยางไปพักบ้านพักจริงๆ ก็ต้องอัดรวมกับคนอื่นในห้องเดียว ซึ่งเขารับไม่ได้เลยจริงๆ
ดังนั้นหากมีทางเลือกอื่น โจวหยางก็ไม่อยากไปอยู่บ้านพักเด็ดขาด
แต่เขาเป็นคนต่างถิ่น ในเมืองหนิงซื่อก็ไม่มีญาติไม่มีเพื่อน นอกจากบ้านพักแล้ว ดูเหมือนก็ไม่มีที่ไปที่ไหน
คิดแล้วคิดอีก โจวหยางก็ตัดสินใจไปซุกหัวนอนที่บ้านพักสักคืน
ทว่าในตอนที่เขากำลังเดินออกจากร้านอาหารรัฐเตรียมจะไปบ้านพัก จู่ๆ ก็มีคนเรียกชื่อเขา
เงยหน้ามองไป ก็พบว่าคือท่านสวีแห่งร้านหนังสือซินหัวนั่นเอง!
ตอนนี้ท่านสวียืนอยู่หน้าร้านหนังสือ กำลังโบกมือให้เขา
โจวหยางข้ามถนน เดินไปตรงหน้าท่านสวี ถามยิ้มๆ ว่า "พี่สวี นี่เตรียมกลับบ้านเหรอครับ?"
"เลิกงานแล้วน่ะ เห็นเธอเดินออกจากร้านอาหารรัฐ เลยอยากคุยด้วยสักหน่อย ไม่รู้ว่าสะดวกไหม?"
"สะดวก...สะดวกครับ แค่ไม่รบกวนเวลาหลังเลิกงานของพี่สวีก็นับว่าดีแล้ว!"
"เหอะๆ งานของฉันค่อนข้างเบา เลิกเร็วหน่อยช้าหน่อยไม่มีปัญหา!"
ว่าแล้ว ท่านสวีก็เปิดประตูร้านที่ลงกลอนไว้แล้วอีกครั้งและเชิญโจวหยางเข้าไปด้านใน
หลังจากนั้น ทั้งสองก็นั่งลงคนละฝั่งของโต๊ะทำงานท่านสวีตามเดิม
"เสี่ยวโจว หลังจากเธอไปเมื่อครู่ จู่ๆ ฉันก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ ครั้งนี้ที่เธอมาเมืองหนิงซื่อเป็นเพราะมาทำงานหรือมาเยี่ยมญาติมิตร?" ท่านสวีเอ่ยถาม