โจวหยางและหลี่โหย่วเวยตกใจกับเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทั้งคู่ที่กำลังแนบชิดกันอยู่จึงรีบแยกออกจากกันทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
จากนั้นทั้งคู่ก็เงยหน้าขึ้นมอง พบว่ามีร่างคุ้นเคยคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงาน
"ท่านพ่อ!" โจวหยางและหลี่โหย่วเวยพูดพร้อมกัน
ถูกต้อง คนที่มาขัดจังหวะการสนทนาอันเป็นมิตรของทั้งคู่ก็คือหลี่เฟิงเหนียนนั่นเอง
จริงๆ แล้วตอนนี้หลี่เฟิงเหนียนก็รู้สึกเขินอายไม่น้อย เดิมทีเขามาหาโจวหยางเพื่อพูดคุยเรื่องบางอย่าง แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอลูกสาวและลูกเขยกำลังแสดงความรักกันเข้า ทำเอาสถานการณ์กลายเป็นแบบนี้ไปได้
เดิมทีเขาคิดว่าทั้งคู่คงจะคลอเคลียกันแป๊บเดียวก็คงพอแล้ว เพราะที่นี่เป็นที่สาธารณะ พวกเขาคงไม่อยู่กันนานนัก
ใครจะคิดว่าเจ้าสองคนนี้ยิ่งทำตัวเด่นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เขาต้องออกมาห้ามปราม
หลี่เฟิงเหนียนเชื่อว่าถ้าเขาไม่ออกมา คนไม่รู้จักประมาณตนสองคนนี้คงจะได้คลอเคลียกันอยู่ที่นี่ทั้งเช้าแน่!
ที่ลูกสาวกับลูกเขยรักกันดีก็เป็นเรื่องดี แต่การทำตัวไม่รู้จักอายให้คนอื่นเห็นแบบนี้นี่สิไม่ดีเลย
โจวหยางและหลี่โหย่วเวยก็รู้สึกเขินอายไม่แพ้กัน โดยเฉพาะโจวหยาง เขาไม่คิดว่าแค่ใจเต้นแรงชั่ววูบกลับถูกพ่อตาเองจับได้ ความเขินอายขนาดนี้แทบอยากจะใช้ปลายเท้าเขี่ยดินให้เป็นห้องสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นให้ได้เลยทีเดียว
หลี่โหย่วเวยก็เหมือนกัน แต่ผู้หญิงเมื่อเจอสถานการณ์เขินอายมักจะเลือกหนีไปก่อนเป็นอันดับแรก
เห็นเพียงหลี่โหย่วเวยไม่รอให้พ่อพูดอะไร ก็วิ่งออกไปนอกประตูทันที แล้วก็หายไปจากสายตาของพ่อสามีลูกเขยทั้งสอง
เมื่อลูกสาวจากไปแล้ว หลี่เฟิงเหนียนก็กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "พวกเธอสองคนก็รู้จักเกรงใจกันบ้าง ที่นี่คือที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้านนะ ถ้าใครเห็นเข้าเดี๋ยวจะไม่ดี!"