เซินเฉินลู่จากไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่ให้ใครไปส่ง!
เหมือนกับตอนที่เธอมา เงียบงันไร้เสียง!
ถือสัมภาระเรียบง่าย เธอยืนอยู่ที่ปากหมู่บ้านบนถนนดินที่มุ่งสู่ตัวเมืองเป็นเวลานาน
ในใจนางยังมีความหวังเล็กๆ เพราะถึงแม้จะทำเป็นสามีภรรยาไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังเป็นเพื่อนกันได้
ดังนั้น ก่อนจะจากไป นางยังหวังว่าเขาจะมาบอกลา
แม้เพียงคำว่า "ลาก่อน" ง่ายๆ หรือคำว่า "ดูแลตัวเอง" เย็นชาๆ!
แต่ท้ายที่สุด เซินเฉินลู่ก็ไม่ได้รอโจวหยาง และต้องจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่อาศัยมาสี่ปีไปพร้อมกับความเสียดายอย่างเต็มเปี่ยม!
นางไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้กลับมาอีกหรือไม่ และไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบพี่โจวหยางที่รักอีกหรือไม่ แต่นางรู้ว่าคราวนี้ต้องจากไปจริงๆ แล้ว!
ตอนมาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น แต่ตอนกลับเหลือเพียงความเสียดายและความขมขื่นเล็กน้อย!
ตลอดมานางไม่เคยรู้ว่า คนที่ทำให้ครอบครัวของลุงโจวต้องพลัดพรากกันนั้น แท้จริงคือพ่อของตัวเอง!
คิดว่าแม่ก็มีส่วนด้วยเช่นกัน นางจำได้ว่า หลังจากที่ครอบครัวลุงโจวประสบเหตุไม่นาน พ่อก็ได้เลื่อนจากอาจารย์ธรรมดาเป็นรองศาสตราจารย์ และได้เป็นหัวหน้าภาค!
ตอนนั้นแม่ดีใจมากจนเซินเฉินลู่ยังจำได้ไม่ลืม!
ตลอดมา ไม่มีใครเอ่ยถึงลุงโจว หรือใครในครอบครัวโจวเลยแม้แต่คนเดียว!