ตอนบ่าย โจวหยางยังคงแปลต้นฉบับที่สำนักงานของคณะกรรมการหมู่บ้านต่อไป
เนื่องจากหนังสือเรียนวิชาฟิสิกส์สองเล่มแปลเสร็จหมดแล้ว วันนี้เขาจึงต้องแปลหนังสือเรียนวิชากลศาสตร์ ซึ่งเป็นตำราภายในของมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดในอเมริกาอีกด้วย
แม้จะเป็นเพียงหลักสูตรพื้นฐาน เนื้อหาไม่ได้ลึกซึ้งมากนัก แต่มันก้าวหน้ากว่าตำราที่มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ในประเทศใช้อยู่ในปัจจุบันมาก
เพราะในวิชากลศาสตร์มีศัพท์เทคนิคเฉพาะค่อนข้างมาก ความเร็วในการแปลของโจวหยางจึงไม่เร็วเป็นพิเศษ
แต่ถึงอย่างนั้น พอถึงบ่ายสี่โมง เขาก็แปลต้นฉบับได้เกินหนึ่งหมื่นกว่าตัวอักษรแล้ว
สำหรับความเร็วขนาดนี้ โจวหยางจริงๆ แล้วไม่ค่อยพอใจนัก
แต่ตำราเซ็ตนี้เขาเพิ่งจะเริ่มจับต้อง การแปลช้าหน่อยก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
พอเริ่มคุ้นเคยแล้ว ความเร็วในช่วงหลังน่าจะดีขึ้นบ้าง
แต่ในขณะที่กำลังคิดว่าจะทำงานล่วงเวลาในช่วงเย็น จู่ๆ ประตูสำนักงานก็ถูกคนใช้แรงกระแทกเปิดออก จากนั้นก็เห็นพี่ชายคนที่สอง หลี่กั๋วชิ่ง วิ่งหอบเข้ามาอย่างเร่งรีบ
พอเห็นพี่ชายคนที่สองวิ่งมาด้วยอาการหอบจนแทบจะขาดใจ โจวหยางตกใจ รีบก้าวเร็วๆ เข้าไปหา
"เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น?" โจวหยางรีบถามทันที
"เ...เ...เกิดแล้ว!" หลี่กั๋วชิ่งพูดพร้อมกับหอบหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"พี่ชายคนที่สอง พี่หมายความว่าพี่สะใภ้สี่คลอดแล้วเหรอ?"
"ใช่ๆ พี่สะใภ้สี่คลอดแล้ว เป็นเด็กผู้ชายอ้วนๆ เลยล่ะ!"
พอได้ยินว่าคลอดในที่สุด โจวหยางก็ดีใจด้วย รีบพูดว่า "ดีมากเลย แล้วพี่สะใภ้สี่สบายดีไหม?"
"เป็นอย่างที่น้องเขยคาดไว้เลย พี่สะใภ้สี่คลอดยาก ตอนคลอดด้วยซ้ำ เลือดออกมากด้วย ถ้าคุณหมอจงไม่ได้จัดการทันเวลาล่ะก็ พี่สะใภ้สี่อาจจะเอาชีวิตไม่รอดทั้งแม่ทั้งลูกเลยก็ได้!" หลี่กั๋วชิ่งพูดด้วยสีหน้าที่ดูยังหวาดกลัวไม่หาย