บนถนนลูกรังที่มุ่งสู่ตัวเมือง โจวหยางถีบจักรยาน โดยมีเป่าเอ๋อร์นั่งอยู่บนแกนหน้า และหลี่โหย่วเวยนั่งซ้อนท้าย
ครอบครัวสามคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข ทิ้งเสียงหัวเราะไว้เป็นระลอกตามทาง
เป่าเอ๋อร์เป็นครั้งแรกที่มาถึงตัวเมือง ตลอดทางจึงตื่นเต้นมาก นั่งอยู่ข้างหน้าซักถามไปเรื่อยเปื่อย
ส่วนโจวหยางก็ใจเย็น คอยตอบคำถามแปลกๆ ของลูกสาวไม่ขาด
ส่วนหลี่โหย่วเวยนั่งอยู่เบาะหลัง ฟังพ่อลูกคุยกันอย่างอบอุ่น บางครั้งก็แทรกคำพูดขึ้นมาบ้าง รู้สึกมีความสุขอย่างเต็มเปี่ยม
เพราะต้องซ้อนสองคน โจวหยางจึงปั่นไม่เร็วเท่าไร ระยะทาง 20 กิโลเมตรใช้เวลากว่าสองชั่วโมงกว่าจะถึง
พอเข้าเมือง เป่าเอ๋อร์ก็ถูกดึงดูดด้วยถนนที่ครึกครื้นและผู้คนที่สัญจรไปมาทันที
เด็กคนนี้ใจกล้ามาตั้งแต่เล็ก ไม่กลัวคนแปลกหน้า ดวงตากลมโตสองข้างมองซ้ายมองขวาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ตำแหน่งของร้านถ่ายรูปโจวหยางรู้จัก อยู่ใกล้กับร้านสหกรณ์
พอมาถึงร้านถ่ายรูป ที่นี่คนไม่มากนอกจากช่างถ่ายรูปหนวดเคราก็มีหนุ่มสาวสองคนกำลังถ่ายรูปอยู่
ดูจากการแต่งตัวแล้ว น่าจะมาถ่ายรูปแต่งงาน
ยุคนี้การถ่ายรูปแต่งงานก็คือสองคนนั่งตัวตรงด้วยกัน แล้วก็ถ่ายออกมา ไม่ได้ยุ่งยากซับซ้อนเหมือนชุดแต่งงานยุคหลัง
ไม่นานหนุ่มสาวสองคนก็จากไป จากนั้นช่างหนวดเคราถามขึ้นว่า "สหาย พวกคุณจะถ่ายรูปบัตรประจำตัวหรือรูปครอบครัวครับ?"