ได้ยินเสียงฝีเท้าของเฉินเจี้ยนอิ้งห่างออกไป โจวหยางพูดด้วยความเป็นห่วง: "พ่อครับ คนแซ่เฉินคงไม่ไปฟ้องที่ชุมชนจริงๆ ใช่ไหมครับ?"
"ไปฟ้องสิ อยากฟ้องใครก็ฟ้อง กลัวอะไร!" หลี่เฟิงเหนียนพูดอย่างแข็งกร้าว
"พ่อครับ ไม่งั้นผมเลิกเป็นพนักงานจดคะแนนดีกว่า กันคนเขาจะนินทา!" โจวหยางขมวดคิ้วพูด
หลี่เฟิงเหนียนสูบยาสูบแห้งไปสองอึดใจ แล้วพูด: "รู้ไหมว่างานพนักงานจดคะแนนของแกมาได้ยังไง?"
"ไม่ใช่พ่อจัดให้เหรอครับ?" โจวหยางรีบพูด
"ใช่ แต่ก็ไม่ใช่!"
"เอ่อ... พ่อครับ พ่อพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?" โจวหยางถามด้วยความสงสัย
"ที่จริงงานพนักงานจดคะแนนของแกเป็นเสี่ยวเวยที่เอางานของตัวเองมาแลก!" หลี่เฟิงเหนียนพูดอย่างไม่ทันตั้งตัว
"แลก?"
"อืม ตอนที่พ่ออยู่ในกองทัพเคยได้ความดีความชอบชั้นหนึ่งครั้งหนึ่ง ตามระเบียบ กลับมาที่อำเภอแล้วสามารถจัดให้ลูกคนหนึ่งไปทำงานในเมืองได้..."
ยังพูดไม่ทันจบ โจวหยางก็อุทานด้วยความประหลาดใจ: "พ่อครับ พ่อเคยได้ความดีความชอบชั้นหนึ่งเหรอ?"
โจวหยางรู้ดีว่าความดีความชอบชั้นหนึ่งในกองทัพยากแค่ไหน พูดได้ว่าทุกครั้งที่ได้ความดีความชอบชั้นหนึ่งคือการประมือกับความตาย!
ดังนั้น ความดีความชอบชั้นหนึ่งส่วนใหญ่จึงตกกับผู้เสียชีวิต ส่วนคนเป็นที่ได้ความดีความชอบชั้นหนึ่งนั้นน้อยจริงๆ
หลี่เฟิงเหนียนถอนหายใจพูด: "ความดีความชอบชั้นหนึ่งของพ่อก็แค่เพื่อนร่วมรบเอาชีวิตมาแลก ไม่ต้องพูดถึงมันหรอก!"