โจวหยางรู้ว่าหลินหว่านหว่านกำลังจะตื่น จึงรีบพยุงกายเธอขึ้นมาเบาๆ ให้เธอพึ่งพิงร่างของเขา เพื่อให้เธอรู้สึกสบายขึ้น
หลินหว่านหว่านค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน!
"นี่คือนรกหรือ..."
เธอรู้ดีว่าคนแบบเธอไม่มีทางได้ไปสวรรค์ และเธอก็ไม่อยากไปสวรรค์ด้วย เธอจะรออยู่ที่นรกเพื่อรอตระกูลเฉินพวกปีศาจนั่น
"หลินหว่านหว่าน เธอตื่นแล้วเหรอ?"
เสียงเย็นชาแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนดังมาจากข้างหู!
หลินหว่านหว่านหันไปมอง พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของชายคนหนึ่ง มองดีๆ กลับพบว่าเป็นโจวหยาง เพื่อนปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมืองที่ไปอยู่ชนบทพร้อมกับเธอ
"คุณโจว... คุณ... ฉัน..."
"ฉันกับพี่ชายช่วยเธอไว้!" โจวหยางอธิบาย
สติของหลินหว่านหว่านค่อยๆ กลับคืนมา เธอไม่ได้ตาย แต่ถูกรักษาไว้
"คุณ... ทำไมถึงช่วยฉันล่ะ ฉัน..."
พูดจบ น้ำตาของหลินหว่านหว่านก็ไหลออกมาทันที เธอซบลงในอ้อมแขนของโจวหยางและสะอื้นไม่หยุด
โจวหยางลูบหลังเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "ทำไมเธอถึงโง่ขนาดนี้ล่ะ เธอไม่คิดหรือว่าตายไปแบบนี้มันไม่คุ้มค่า เธอไม่อยากให้คนที่รังแกเธอได้รับผลกรรมที่ควรได้รับบ้างหรือ?"
หลินหว่านหว่านมองโจวหยางด้วยความตกใจ แล้วพูดว่า "คุณโจว คุณ..."
"เรื่องของเธอฉันพอรู้บ้าง และก็เห็นใจเธอ แต่ไม่เห็นด้วยกับวิธีของเธอ!" โจวหยางกล่าว
"นอกจากความตาย ฉันยังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ?" หลินหว่านหว่านพูดอย่างสิ้นหวัง