บนคานบ้าน หลินหว่านหว่านที่แทบจะขาดใจตายกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดมากนัก บางทีช่วงชีวิตหลายปีที่ผ่านมาอาจทำให้เธอชาชินไปแล้วก็ได้
ตอนนี้ สิ่งที่เธอรู้สึกกลับเป็นความเงียบสงัดหลังจากที่ปลดปล่อยอารมณ์ออกมา
เธอรู้สึกว่าจิตสำนึกและแม้แต่รูปร่างของเธอลอยออกจากร่าง ลอยอยู่กลางอากาศ แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองเข้าไปในอุโมงค์ดำอันยาวไกล และพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยอัตโนมัติ ยังรู้สึกว่าร่างกายถูกดึงรั้งและบีบอัด
หลินหว่านหว่านดูเหมือนจะเห็นสีหน้าอันน่ากลัวของตัวเองที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด กระทั่งเธอเห็นแล้วด้วยซ้ำว่าลิ้นของเธอแลบออกมา บางทีเธอคงจะจากโลกนี้ไปในสภาพแบบนี้
พูดตามตรง การจากไปแบบนี้ย่อมดูน่าเกลียดแน่นอน
แต่เธอกลับไม่เสียใจเลย!
จิตสำนึกของหลินหว่านหว่านเริ่มเลือนราง แต่ในเวลานั้นเอง เธอก็รู้สึกว่ามีแสงสว่างเส้นหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของอุโมงค์ดำที่กำลังจะกลืนกินเธอ
เมื่อเธอเข้าใกล้แสงนั้น เธอรู้สึกอบอุ่นมาก เหมือนอ้อมกอดของแม่
เธอพยายามวิ่งไปข้างหน้า...วิ่งไปข้างหน้า อยากจะเข้าใกล้แสงนั้น...
ในเวลาเดียวกัน ด้านนอกประตูใหญ่ตระกูลเฉิน โจวหยางก็ผลักประตูเข้ามาแล้ว
ผ่านทางหน้าต่าง เขาเห็นเงาดำที่ห้อยอยู่บนคานบ้านในทันที รู้ว่าหลินหว่านหว่านได้เริ่มแผนการของเธอแล้ว
โจวหยางจึงตะโกนไปทางพี่ภรรยาหลี่เจี้ยนกั๋วที่อยู่นอกประตูว่า "พี่ชาย! พี่รีบมานี่เร็ว เกิดเรื่องแล้ว!"
จากนั้น โจวหยางก็ถีบประตูเปิดแล้วพุ่งเข้าไปในบ้านทันที
หลี่เจี้ยนกั๋วที่เพิ่งจะผูกฝูงล่อเสร็จได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
เพิ่งจะวิ่งเข้ามาในบ้าน ก็เห็นน้องเขยของตัวเองกำลังอุ้มขาของผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ และผู้หญิงคนนั้นก็ห้อยอยู่กลางอากาศ ฉากนี้ดูน่าขนลุกจริงๆ!