ระยะทางยี่สิบกิโลเมตร รถล่อใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงก็ถึง
พอเห็นตัวเมืองอยู่ตรงหน้า หลี่เจี้ยนกั๋วก็ถามขึ้นมาโดยไม่ทันคิด: "น้องเขย ตอนนี้เราจะไปที่ไหน โรงพยาบาลหรือสำนักงานตำรวจ?"
"โรงพยาบาล!"
"สำนักงานตำรวจ!"
ประโยคแรกโจวหยางพูด ส่วนประโยคหลังหลินหว่านหว่านพูด
หลี่เจี้ยนกั๋วรู้สึกงง ๆ รีบพูดทันที: "พวกนายคนหนึ่งจะไปโรงพยาบาล คนหนึ่งจะไปสำนักงานตำรวจ แล้วฉันควรฟังใครดี?"
โจวหยางพูดทันที: "ไปโรงพยาบาลประจำอำเภอก่อน ร่างกายของหล่อนอ่อนแอมาก ต่อให้จะไปทูลฟ้องหรืออะไรก็ต้องมีร่างกายแข็งแรงไว้ก่อนไม่ใช่หรือ!"
"ฉันกลัวว่าพวกมันจะตามมา ตอนนั้นฉันอาจจะไม่กล้าก้าวเข้าไปในสำนักงานตำรวจก็ได้" หลินหว่านหว่านว่า
"มีพวกเราอยู่ด้วย ถ้าพวกตระกูลเฉินกล้ามาจริง ๆ ก็จับส่งตำรวจไปเลย จะได้ไม่ต้องให้ตำรวจลงไปจับคนให้เสียเวลา!" โจวหยางพูดเสียงเย็น
"งั้น... งั้นก็ได้!"
ไม่นานรถล่อก็มาถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ
โจวหยางให้หลี่เจี้ยนกั๋วเฝ้ารถล่อ ส่วนตัวเองพาหลินหว่านหว่านตรงไปที่ห้องทำงานของจงเจิ้นหนาน
ตอนนี้โรงพยาบาลยังไม่เปิดทำงาน จงเจิ้นหนานกำลังพักผ่อนอยู่ในห้องทำงาน พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็รีบมาเปิด
พอเห็นคนนอกประตูเป็นโจวหยาง จงเจิ้นหนานก็พูดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: "ไอ้หนูนั่นมาได้ยังไง?"
"พาสหายหญิงคนหนึ่งมาหาหมอ ขอให้ลุงช่วยตรวจให้หน่อย!" โจวหยางว่า