นอนหลับฝันดีทั้งคืน พอเช้าวันรุ่งขึ้น ยังไม่ทันที่เสียงนกหวีดเรียกทำงานของหน่วยจะดัง โจวหยางก็ตื่นขึ้นมาแล้ว!
เห็นหลี่โหย่วเวยยังหลับอยู่ โจวหยางก็ไม่ได้ปลุกเธอ!
เมื่อคืนนี่เด็กสาวคนนี้เหนื่อยมาก ให้เธอนอนต่ออีกสักหน่อยเถอะ!
โจวหยางล้างหน้าล้างตาเสร็จก็มาที่ห้องครัว ต้มโจ๊กข้าวฟ่างง่ายๆ หนึ่งหม้อ แล้วนึ่งไข่ตุ๋นหนึ่งถ้วยให้แม่ลูกทั้งสองคน
ข้าวเช้าเพิ่งทำเสร็จ เสียงนกหวีดเรียกทำงานก็ดังขึ้นพอดี
แล้วจากในห้องนอนก็ดังเสียงอุทานตกใจของหลี่โหย่วเวย ตามด้วยเสียงสวมใส่เสื้อผ้าอย่างรีบเร่ง
ปกติหลี่โหย่วเวยจะตื่นตรงหกโมงครึ่งทุกวัน ไม่คิดว่าเช้านี้จะหลับยาวไปจนเจ็ดโมงครึ่ง นี่จะทำงานก็สายอยู่แล้ว ใจก็อดจะรีบร้อนไม่ได้!
ตอนนั้นเอง โจวหยางเดินเข้ามาจากห้องครัวพร้อมพูดว่า “ไม่ต้องรีบ ตื่นสายอีกหน่อยก็ได้ วันนี้ฉันขอลาให้เอง!”
หลี่โหย่วเวยหน้าร้อนผ่าว รีบพูดว่า “แค่เรื่องนั้นเรื่องเดียวม่ายังต้องขอลาอีก เดี๋ยวคนอื่นเขาหัวเราะเอา!”
โจวหยางยิ้มแล้วพูดว่า “คิดอะไรอยู่ล่ะ ฉันหมายถึงวันนี้จะพาพวกเธอไปเที่ยวตัวเมืองสักหน่อย ไงล่ะถึงขอลาให้ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก!”
“ไปตัวเมืองทำไม?” หลี่โหย่วเวยถามพร้อมกับแต่งตัวไปด้วย
“ฉันจะไปถ่ายรูปสองสามใบในเมือง แล้วส่งไปให้พ่อแม่ฉันที่บ้าน!”
พอได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ หลี่โหย่วเวยก็หยุดมือทันที พร้อมกับพูดว่า “งั้นฉันต้องแต่งตัวสวยๆ หน่อยสิ!”