หนังเรื่องแรกจบลงก็เกือบสองทุ่มแล้ว หนังยาวสองชั่วโมงติดกันทำให้เป่าเอ๋อร์ง่วงจนหัวสั่นหัวคลอน คอยหาวไม่หยุดในอ้อมแขนของโจวหยาง
แต่พอโจวหยางเตรียมจะอุ้มกลับบ้าน เจ้าหนูน้อยกลับไม่ยอม
ด้วยความจำใจ โจวหยางจึงต้องนั่งเป็นเพื่อนเธอต่อไป!
พอหนังเรื่องที่สอง "จู่โจมกองพันเสือขาว" เริ่มฉาย เจ้าหนูน้อยก็ทนไม่ไหว หลับไปในอ้อมแขนของโจวหยาง
หลี่โหย่วเวยเห็นอย่างนั้น ก็รีบพูดเสียงเบา "พักก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันอุ้มเอง!"
โจวหยางส่ายหน้า "ฉันว่าอุ้มเป่าเอ๋อร์กลับบ้านดีกว่า ที่นี่ยุงเยอะ ตื่นขึ้นมาต้องตัวบวมทั้งตัวแน่"
"งั้นก็ได้ เธอกลับไปนอนเร็วๆ ด้วย ไม่ต้องรอฉันนะ!"
"อืม กลับไปให้พี่ใหญ่ไปส่ง อย่าเดินคนเดียว! อีกอย่าง อย่าลืมว่าในกระติกยังมีชาผลไม้!"
"รู้แล้ว!"
กำชับหลี่โหย่วเวยเสร็จ โจวหยางก็บอกลาพี่ใหญ่หลี่เจี้ยนกั๋ว แล้วอุ้มเป่าเอ๋อร์เดินกลับบ้าน
แต่ยังไม่ทันจะพ้นโรงเรียนประถม ก็เห็นเงาร่างคนหนึ่งวิ่งมาจากทางนี้
พอคนนั้นวิ่งมาถึง โจวหยางถึงเห็นชัดว่าเป็นเหลียงเยว่จากจุดพักปัญญาชน
ตอนนี้สภาพเธอดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ วิ่งไปเช็ดน้ำตาไป
ตอนเดินผ่านโจวหยางก็ไม่ได้ทักทาย แค่มองเขาด้วยความตกใจ แล้ววิ่งต่อไปทางลานฉายหนัง
ผู้หญิงคนนี้ออกมาทำไมตอนดึกๆ แถมยังร้องไห้อีก?
ไม่ได้กำลังจะแต่งงานหรอกหรือไง ผู้หญิงที่จะแต่งด้วยยังเป็นพวกเกเรอย่างเฉินกังเลย ใครจะไปกล้า bully เธอ!
กำลังสงสัยอยู่ ก็เห็นคนอีกคนเดินมาจากข้างหน้า!
อาศัยแสงจันทร์สลัว โจวหยางจำได้ทันทีว่าคนที่เดินมาคือเฉินกัง!