เจียงเย่านอนหลับสนิทตลอดคืน พอลืมตาตื่นบนเตียงก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
วันที่ยังไม่ต้องไปทำงานนี่สบายจริง ๆ
แต่เธอก็เหลือวันสบาย ๆ อีกไม่กี่วันแล้ว อีกสองวันก็ต้องเตรียมตัวไปเมืองจิงซื่อ ทั้งตั๋วเครื่องบินและกระเป๋าเดินทางต้องเตรียมให้พร้อม
เธอพยายามขยับตัวลุกจากเตียง ทันทีที่ขยับก็ได้ยินเสียงของเซินจี้
“ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม?”
เจียงเย่าเงยหน้าขึ้นทันที เห็นเซินจี้ยืนอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ม่านยังไม่ได้เปิด แถมเขายังยืนอยู่ตรงมุมห้อง เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นตั้งแต่แรก
เจียงเย่าสะดุ้งเล็กน้อย พลางลูบอกแล้วมองเขา “คุณ...คุณมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”
เมื่อไรน่ะหรือ?
คงประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อน หลังจากเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ มองดูท่าทางยามหลับใหลของเธอ
แต่สำหรับมนุษย์แล้ว พฤติกรรมแบบนี้คงไม่ปกตินัก
“เมื่อกี้” เซินจี้ตอบสองคำด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางมองเธอ “วันนี้ไม่ต้องไปโรงเรียนเหรอ?”
เจียงเย่าไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อยเมื่อครู่ เธอขยี้ผมพลางตอบว่า “อืม ไม่ต้องไปเรียนแล้ว แต่วันนี้น่าจะต้องไปเอาของที่โรงเรียนสักหน่อย”
เซินจี้พยักหน้า “จะกินข้าวไหม?”
อาหารเมื่อคืนไม่ได้ทำให้เจียงเย่าอิ่มสักเท่าไร ตอนนี้เพิ่งตื่น เดิมทีก็ยังไม่ค่อยหิว แต่พอเซินจี้ถาม ท้องของเธอก็ร้องโครกครากขึ้นมาทันที
ถึงพวกเขาจะอยู่ด้วยกันมาสักพักแล้ว แต่เจียงเย่าก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
“อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว” สายตาของเซินจี้หยุดอยู่ที่ท้องของเธอชั่วครู่ “ผมไม่ปล่อยให้คุณหิวหรอก”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากห้องไป
เจียงเย่ามองท้องตัวเองอย่างหงุดหงิด แถมยังอดตบมันเบา ๆ ไม่ได้
ทำไมถึงไม่รู้จักอดทนเอาเสียเลยนะ?
เธอกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาแต่งตัวและล้างหน้าล้างตาไม่ถึงสิบนาทีก็เรียบร้อย