รถจอดอยู่หน้าโรงเรียน
เจียงเย่าลากเซินจี้ลงจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในโรงเรียน
ตอนนี้เป็นเวลาเรียน จึงไม่เห็นนักเรียนเต็มไปทั่ววิ่งเล่นส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว ทำให้เจียงเย่าถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอมองมือที่กุมกันอยู่ของทั้งคู่อีกครั้ง แล้วแอบถอนหายใจในใจ
เธอตัดสินใจลากเขาเดินตรงไปยังห้องพักครู
แต่เมื่อมาถึงหน้าประตู เธอก็ยังพยายามปล่อยมือ
เซินจี้มองมือขวาที่ว่างเปล่าของตัวเองอย่างเงียบงัน
“อยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมงาน ทำแบบนี้คงไม่เหมาะเท่าไร”
เจียงเย่ากระซิบอธิบาย แล้วจับข้อมือเขาพาเดินเข้าไปในห้องพักครู
ตอนนี้เป็นเวลาเรียน ในห้องพักครูจึงมีครูอยู่แค่หนึ่งหรือสองคน และยังเป็นคนที่ไม่ค่อยสนิทกับเธอด้วย
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกอีกครั้งโดยไม่รู้สาเหตุ รีบหยิบของที่ยังเก็บไม่เสร็จจากโต๊ะทำงานของตัวเอง แต่พออุ้มไว้ในอ้อมแขน เซินจี้ก็รับไปจากเธอ
เขาถือของของเธอไว้อย่างเงียบ ๆ แล้วถามเสียงเบาว่า “ยังมีอะไรอีกไหม?”
“ไม่มีแล้ว” เจียงเย่าคุ้นชินกับการจัดการเรื่องของตัวเองมาตลอด พอเซินจี้มาดูแลแบบนี้ เธอจึงรู้สึกเหม่อลอยอยู่บ้าง “แต่เก็บของเสร็จแล้ว ฉันยังต้องไปห้องผอ.อีกหน่อย จะไปเอาเอกสารจากผอ.หวัง”
เอกสารสำหรับไปเมืองจิงซื่อยังอยู่ที่ผอ.หวัง
“อืม ฉันไปด้วย”
“ไม่ต้องหรอก” เจียงเย่าล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋า “ครั้งก่อนฉันขับรถมา แล้วจอดทิ้งไว้ที่ลานจอดรถของโรงเรียน คุณไปรอในรถได้ไหม?”