ตอนผอ.หวังทำหน้าเคร่งขรึม ชายชราผู้นี้ก็แผ่แรงกดดันออกมาโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ
เขากวาดสายตามองหวังชุนหัวกับอีกคนหนึ่ง ก่อนจะจ้องกลุ่มนักเรียนที่กำลังเผชิญหน้ากัน
“นักเรียนทุกคนกลับไปเข้าเรียน เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอควรเข้ามายุ่ง”
หลินเสี่ยงไม่ยอมรับ “แต่พวกเธอ—”
“พอแล้ว” เจียงเย่าตบไหล่หลินเสี่ยงเบา ๆ “กลับไปตั้งใจเรียนเถอะ ผอ.หวังพูดถูกแล้ว คนอยู่ที่นี่ตั้งเยอะ ฉันจะเสียเปรียบได้ยังไง”
หลินเสี่ยงเม้มปาก เห็นได้ชัดว่ายังไม่ค่อยเชื่อ
“เธอก็กลับไปด้วย” ผอ.หวังเหลือบมองยามสองคนที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาจากที่ไกล ๆ แล้วหันไปพูดกับเจียงเย่า “เรื่องทางนี้ไม่ต้องให้เธอจัดการแล้ว ครูเจียง กลับไปสอนนักเรียนให้ดีเถอะ”
พอได้ยินว่าเธอจะไป หวังชุนหัวก็ร้อนใจ แทบอยากพุ่งเข้าไปคว้ามือเธอไว้ “ไม่ได้! เธอไปไม่ได้! วันนี้ถ้าเธอไม่ให้คำชี้แจงกับฉัน ก็อย่าหวังว่าจะได้ไป!”
ผอ.หวังยังคงสีหน้าเรียบเฉย ตอนนี้ยามสองคนมายืนประจำอยู่ด้านหลังเขาแล้ว
“ส่วนพวกคุณสองคน เชิญไปที่ห้องผู้อำนวยการ เรามาคุยกันให้รู้เรื่อง”
“ไม่อย่างนั้น ผมคงต้องเชิญพวกคุณออกไป”
จู่ ๆ เจียงเย่าก็รู้สึกว่าผอ.หวังที่สูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ พลันยืดสูงขึ้นเป็นหนึ่งเมตรแปดสิบแปด
ตาแก่ตัวเล็กคนนี้ เท่ไม่เบาเลย
ห้านาทีต่อมา เจียงเย่ากล่าวลากับเหล่านักเรียนที่ยังเป็นห่วงเธอ พอกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นและรอบข้างไม่มีใครแล้ว เธอถึงทรุดลงนั่งข้างแปลงดอกไม้ราวกับหมดเรี่ยวแรง