“ก๊อก ก๊อก”
เจียงเย่ายืนอยู่หน้าห้องผู้อำนวยการโรงเรียน เกาหลังตัวเองสองสามที ก่อนจะเคาะประตู
“เข้ามา”
เสียงของผอ.หวังยังคงทรงพลังมีชีวิตชีวา คงทำงานอยู่ที่โรงเรียนนี้ต่อได้อีกยี่สิบปีแน่
พอเดินเข้าไป ผอ.หวังก็ชี้ไปยังเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน “นั่งสิ มีบางเรื่องที่เราควรคุยกันให้เข้าใจดี ๆ”
เจียงเย่าถอนหายใจ “ฉันรู้ว่าผอ.เรียกฉันมาเพราะเรื่องอะไร เพราะฉะนั้นประเด็นที่เราต้องคุยกันตอนนี้ก็คือ... จะให้ฉันลาออกใช่ไหมคะ”
แม้เจียงเย่าจะคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด แต่ข่าวลือก็เป็นสิ่งที่น่ากลัวอยู่ดี
เธอแทบไม่มีความรู้สึกผูกพันกับโลกใบนี้เลย หากเป็นคนธรรมดาที่ต้องเจอเรื่องราวมากมายอันมีต้นเหตุมาจากโจวเทาแบบนี้ คงซึมเศร้าไปนานแล้ว
“ไม่ ๆ” ผอ.หวังส่ายหน้า ยิ้มขื่น ๆ “เรื่องของโจวเทา ฉันได้รู้รายละเอียดจากตำรวจมาบ้างแล้ว ย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณเลย”
“ที่เรียกคุณมาไม่ใช่เพื่อให้ลาออก” ผอ.หวังพูดต่อ “แต่คุณก็น่าจะรู้ว่า ในตอนที่เรื่องของโจวเทายังไม่สงบ การพาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางกระแสข่าวเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย”
เจียงเย่าขมวดคิ้ว “ถ้าอย่างนั้น ผอ.หมายความว่า...”
“เรื่องที่เคยขอให้คุณไปช่วยสอนที่โรงเรียนในเมืองจิงซื่อ ลองกลับไปคิดดูอีกครั้งได้ไหม”
ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง
เจียงเย่าค่อนข้างไม่เข้าใจ “ผอ.คะ แบบนี้ก็เป็นการบังคับกันเกินไปแล้ว อีกอย่าง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าทั้งโรงเรียนจะหาครูที่เต็มใจไปสักคนไม่ได้”
ผอ.หวังถอนหายใจ “...พูดแล้วน่าอาย แต่ไม่มีคนที่เหมาะสมจริง ๆ”
“ครูส่วนใหญ่ของโรงเรียนเราสอนอยู่ในท้องถิ่นมานานยี่สิบกว่าปีแล้ว บ้างก็มีครอบครัวให้ดูแล บ้างก็ใกล้ถึงวัยเกษียณ”