นิ้วยาวเรียวที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนแตะลงบนผิวเนียนละเอียดพร้อมความเย็นเยียบ ทำให้เจียงเย่าสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัสของนิ้วที่เลื่อนไปมาตามแผ่นหลังอย่างไม่ใส่ใจ คล้ายงูเย็นเฉียบตัวหนึ่งเลื้อยเข้ามาในผ้าห่ม
พูดแล้วก็แปลก เธอรู้สึกว่าเซินจี้ สามีราคาถูกคนนี้ดีกับเธอมาก แต่บางครั้งก็ยังรู้สึกถึงความแปลกแยกจากตัวเขา
ในช่วงแรก ๆ เธอถึงกับรู้สึกว่าเขาดูหม่นหมองเกินไปด้วยซ้ำ
นิ้วมือค้างอยู่บนแผ่นหลังนานเกินไป จนหัวใจเจียงเย่าเต้นตุบ ๆ เธออดถามไม่ได้ว่า “คุณเห็นอะไรหรือเปล่า โดนแมลงกัดหรือเปล่า?”
คนปกติมองไม่เห็นรอยสลักบนแผ่นหลังของเธอ รวมถึงตัวเธอเองด้วย
“ไม่เห็น แผ่นหลังเธอไม่มีอะไรเลย”
เซินจี้พูดพลางวางฝ่ามือลงบนแผ่นหลังของเธอเต็ม ๆ พอดีปิดรอยสลักวงกลมนั้นไว้มิด
เขาค่อย ๆ ใช้ฝ่ามือลูบผิวบริเวณนั้น น้ำเสียงสุขุมมั่นคง “แบบนี้จะดีขึ้นไหม?”
ความเย็นจากฝ่ามือเซินจี้ช่วยบรรเทาอาการคันได้ เจียงเย่าผ่อนคลายแผ่นหลังลงโดยไม่รู้ตัว พึมพำว่า “ที่แท้อุณหภูมิร่างกายต่ำก็มีประโยชน์แบบนี้ด้วยเหรอ?”
แต่เธอก็ยังไม่ค่อยแน่ใจ “คุณไม่เห็นอะไรจริง ๆ เหรอ? วันนี้แผ่นหลังฉันคันมาทั้งวันแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ที่โรงเรียนไม่สะดวกจะดู ฉันคงลงมือจัดการเองไปแล้ว”
พูดพลางเธอยังเอนหลังไปกดแนบฝ่ามือเซินจี้ให้ชิดผิวมากขึ้น สีหน้าดูเพลิดเพลินขึ้นมาเล็กน้อย
เดี๋ยวค่อยดูให้ดีตอนอาบน้ำดีไหมนะ?
คงไม่คันขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุหรอกมั้ง?
เจียงเย่าครุ่นคิดอย่างอดไม่ได้
แปลกจริง ๆ พอมือของเซินจี้แนบลงมาพร้อมความเย็น อาการคันก็เหมือนหายไปจนหมด ผ่านไปไม่กี่นาทีก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว