วันรุ่งขึ้น สือเจียอีก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีค่าต้นฉบับที่ยังไม่ได้รับ เธอจึงพกใบสั่งจ่ายเงินและบัตรประจำตัวไปที่ทำการไปรษณีย์
"พี่หลิน!" สือเจียอีโบกมือให้ เหมาอีหลินเป็นเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์นั่นเอง
เหมาอีหลินเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็โบกมือตอบอย่างดีใจ "วันนี้เธอมาได้ยังไงกัน? ที่นี่ไม่มีจดหมายของเธอนะ"
"เฮ้อ ฉันจะมาตอนว่าง ๆ หาพี่ไม่ได้หรือไง!" สือเจียอีพูดหยอก
"ได้สิ ฉันนี่ว่างจะตาย!" พูดจบก็โชว์ผ้าเช็ดหน้าปักลายในมือให้เธอดู
สือเจียอีชำเลืองมอง เป็นดอกกล้วยไม้ที่ยังปักไม่เสร็จ เธอเอ่ยชมว่า "งานปักพี่นี่ฝีมือดีจริง ๆ!"
ช่วงนี้การถักเสื้อไหมพรมยังไม่เป็นที่นิยม คนส่วนใหญ่มักนั่งเย็บผ้าหรือปักผ้าเวลาว่าง
"เรียนมาจากยาย!" เหมาอีหลินวางผ้าเช็ดหน้าลงแล้วหยิบขนมมาให้เธอ "กินขนม!"
"ขอบคุณค่ะ!" สือเจียอีรับมาแล้วหยิบใบสั่งจ่ายเงินกับบัตรประจำตัวให้เธอดู "ดูนี่หน่อยสิ ขอถอนเงิน!"
เหมาอีหลินเหลือบมองแล้วประหลาดใจ "สำนักพิมพ์โอนเงินมาให้? เธอเขียนบทความด้วยหรือ?"
ระหว่างพูดก็เริ่มลงมือทำงาน
สือเจียอีพยักหน้า "เขียนเล่น ๆ หักค่าข้าวน่ะ"
เหมาอีหลินไม่เชื่อ ในความคิดของเธอ คนที่เขียนบทความได้ต้องเป็นสาวน้อยจอมปราชญ์ มือก็คล่องแคล่วนับเงินให้เธอ
"เสร็จแล้ว เอ้า! นับด้วยล่ะ!"
"ได้เลย ขอบคุณพี่หลิน!" สือเจียอีรับมา
ทั้งสองคุยกันอีกสักพัก สือเจียอีถึงได้ออกไป