สือเจียอีคิดถึงสถานการณ์ที่เงินสดหมุนเวียนในหมู่บ้านมีจำกัด จึงเอ่ยขึ้น
“ลุงใหญ่ ครั้งนี้หนูขอรับเป็นเงินสดทั้งหมดเลยนะคะ หนูอยู่ในเมือง จะซื้ออะไรก็สะดวกกว่า ชาวบ้านในชนบทยังไปเมืองกันไม่สะดวกเท่าไหร่ ว่าแต่ ถ้าเป็นไปได้ หนูขออะไรนิดหน่อยค่ะ”
“เรื่องอะไร ว่ามาเลย!” ลุงใหญ่สือยังไม่ทันพูด ผู้ใหญ่บ้านหวงก็รีบบอก
“ปลายผ้าสักหลาดแดงนั่น แบ่งให้ย่าสือหนูไว้หน่อยได้ไหมคะ หักเงินจากบัญชีหนูก็ได้” สือเจียอียิ้ม
ลุงใหญ่สือกับผู้ใหญ่บ้านหวงได้ยินก็พากันหัวเราะ
สุดท้ายลุงใหญ่สือตัดสินใจเด็ดขาด “ได้! ให้ย่าแกไว้ 5 ฟุต ตัดเป็นเสื้อตัวบนได้พอดี!”
“ราคาสุดท้ายที่จะให้แก เดี๋ยวฉันจะไปหาหวงเว่ยจวิน ให้เขาคำนวณให้เรียบร้อย แล้วเราสามฝ่ายเซ็นชื่อพิมพ์ลายนิ้วมือกัน ถือเป็นอันเสร็จ!”
สือเจียอีกะประมาณดูแล้ว น่าจะได้เงินไม่น้อย พยักหน้า “ขอบคุณลุงใหญ่กับผู้ใหญ่บ้านที่ช่วยดูแลหนูนะคะ! ต่อไปถ้ามีเรื่องแบบนี้อีก เราก็เข้าร่วมกันให้มากที่สุดเถอะนะ”
เธอเองก็อยากเตือนหมู่บ้านไว้ล่วงหน้า ต่อไปจะเปลี่ยนเป็นระบบคะแนนแรงงานหมู่ ยังไงเสียก็ให้ทุกคนปรับตัวกับรูปแบบความร่วมมือส่วนรวมไว้ก่อนดีกว่า ต่อไป...เบื้องบนมีนโยบาย เบื้องล่างก็มีทางรับมือ!
“จะขอบคุณอะไรกัน! นี่เป็นสิ่งที่สมควรได้!” ผู้ใหญ่บ้านหวงตบไหล่เธอด้วยความภูมิใจ
“ต่อไปถ้ามีไอเดียดีๆ ด้านนโยบายอะไร อย่าลืมหมู่บ้านก็พอ!”