วันรุ่งขึ้น พ่อสือไปทำงาน เพื่อนร่วมงานในกลุ่มเดียวกันเห็นหน้าเขาแดงปลั่ง ก็ถามว่าวันนี้ดีใจอะไรนักหนา
พ่อสือยิ้มน้อย ๆ ตอบว่า "ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่ลูกสาวเขียนบทความได้ดี ได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารเหรินหมินเหวินเสวียฉบับรายเดือน พวกนายไปหาอ่านกันดูนะ!"
อาจารย์เว่ยได้ยินเสียง ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็เดินเข้าไปหาเขาแบบไม่แสดงพิรุธ "สองสามวันนี้คุณร้อนใจเรื่องนี้หรอกเหรอ"
พ่อสือได้ยินเสียงอาจารย์เว่ยก็ตัวแข็งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเกาหัว เขิน ๆ ตอบว่า "ไม่ใช่หรอก ฉันรอข่าวประกาศผลสอบของลูกสาวอยู่"
"ยังไม่ออกอีกเหรอ" อาจารย์เว่ยนึกถึงเด็กสาวคนนั้น ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
"เขาบอกว่าต้องรอประกาศในหนังสือพิมพ์เจี๋ยฟ่างรื่อเป้า!"
ได้ยินดังนั้น อาจารย์เว่ยชี้ไปทางห้องประชาสัมพันธ์ "ถ้าอย่างนั้นคุณลองไปดูไหม วันนี้มีหนังสือพิมพ์ชุดใหม่มาลงอีก"
"นี่มัน..." พ่อสือมองงานในมือ
ตอนนั้นเอง เจ้าอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามา ตบบ่าเขาเบา ๆ "งานเราตอนนี้ก็ไม่ได้เร่งอะไร คุณหาเวลาแวบไปดูสักหน่อยจะเป็นอะไรไป ไปเถอะ!"
เห็นดังนั้น พ่อสือก็ไม่รอช้า รีบไปที่ห้องประชาสัมพันธ์
เขาไม่ได้สนใจหนังสือพิมพ์ฉบับอื่น มองหาแต่เจี๋ยฟ่างรื่อเป้า สายตากวาดไปที่หน้าหนึ่งอย่างรวดเร็ว ไม่มี
หน้าที่สอง... ก็ไม่มี ใจของเขาหนักอึ้งลง
พลิกมาถึงหน้าที่สาม ชื่อเรื่องเด่นสะดุดตาพุ่งเข้ามาในสายตา
《รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกสอบเอ็นทรานซ์โรงเรียนอุดมศึกษาทั่วประเทศปี 1952 (มณฑลฮ.)》——
พ่อสือขยี้ตา แล้วรีบอ่านต่ออย่างรวดเร็ว นิ้วมือไล่ทีละบรรทัดจากล่างขึ้นบน ปากก็พึมพำชื่อลูกสาวเบา ๆ
ทันใดนั้น นิ้วของเขาก็หยุดนิ่ง ดวงตาเบิกกว้าง
สือเจียอี ไม่เพียงแต่มีชื่ออยู่ในรายชื่อเท่านั้น แต่ยังอยู่เป็นอันดับหนึ่ง ตามหลังด้วยคะแนน!