“ขอบคุณ”
ถังชีชีได้ยินเสียงจึงหันไปมองเขา ก่อนส่ายหน้า “ไม่ต้องขอบคุณหรอก แค่เรื่องเล็กน้อยเอง”
จากนั้นเธอก็หันไปมองพี่ฟู่ “เสี่ยวหู่ไม่อยู่เหรอคะ แล้วพวกคุณไม่ได้เจอพ่อฉันหรือคะ? พ่อไปตามหาพวกคุณแล้ว”
พี่ฟู่จึงตอบว่า “เสี่ยวหู่ไปช่วยรับยาอยู่ครับ ส่วนคุณครูถังไปตามหาพวกเราหรือครับ? เมื่อครู่พวกเราตรวจร่างกายอยู่ชั้นล่าง คงคลาดกันพอดี”
ถังชีชีเดาไว้แล้วว่าเป็นเช่นนี้ จึงไม่ได้กังวล
ฟู่หยุนเฉิงเหลือบมองเธอ แล้วบอกพี่ฟู่ว่า “พี่ใหญ่ไปตามดูหน่อยเถอะครับ”
พี่ฟู่พยักหน้า “ได้”
ถังชีชีเห็นดังนั้นก็รีบบอก “ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันบอกพ่อไว้แล้วว่าถ้าหาไม่เจอก็ให้กลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย”
พี่ฟู่มองเธอพร้อมยิ้มบาง ๆ “ไม่ลำบากหรอกครับ พอดีผมจะแวะไปดูด้วยว่าเสี่ยวหู่รับยาครบหรือยัง ส่วนทางนี้คงต้องรบกวนคุณหนูถังช่วยดูน้องชายผมสักหน่อยนะครับ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ออกไปเรียกพยาบาลได้เลย พวกเราจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”
เมื่อเห็นเขาพูดถึงขนาดนี้ ถังชีชีก็ได้แต่พยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ฉันอยู่ดูทางนี้เอง พี่ฟู่ไม่ต้องห่วงนะคะ”
ก่อนออกไป พี่ฟู่หันมามองฟู่หยุนเฉิงแวบหนึ่ง แววตานั้นดูคล้ายวางใจอยู่ไม่น้อย
ในห้องพักผู้ป่วยเหลือเพียงถังชีชีกับฟู่หยุนเฉิง สักพักบรรยากาศก็เงียบลง
“คุณหนูถังกับคุณครูถังมาตั้งแต่เช้า กินมื้อเช้าหรือยังครับ?” ฟู่หยุนเฉิงหันมามองเธอ พลางทำลายความเงียบในห้อง