“เงินก้อนนี้เป็นเงินที่คุณครูถังเคยพูดถึงกับผมจริง ๆ ถึงผมจะไม่ได้ถามว่าเขาต้องใช้เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ไปทำไม แต่ถ้าคุณถังไม่สบายใจ จะถอนมาให้ผมเก็บไว้ก่อนก็ได้ ถ้าคุณครูถังไม่ต้องใช้ก็แล้วไป แต่ถ้าต้องใช้ก็จะสะดวกกว่า” ฟู่หยุนเฉิงผ่อนน้ำเสียงลง สายตาหยุดอยู่บนสมุดเงินฝากที่เธอกำแน่น
ถังชีชีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด “ได้ค่ะ แต่สมุดเงินฝากนี่เป็นของคุณ ฉันไปถอนเงินแทนได้เหรอคะ?”
“ได้” ฟู่หยุนเฉิงมองเธอ “ผมจะบอกรหัสให้ ถ้ามีคนถามว่าคุณเป็นอะไรกับผม ก็บอกว่าเป็นน้องสาว”
ที่จริงเขาอยากบอกว่าเป็นคนรัก แต่คำพูดนี้อย่าว่าแต่เธอจะเข้าใจผิดเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังพูดไม่ออก
“ก็ได้ค่ะ”
ถังชีชีพยักหน้า แต่ในใจก็ยังสงสัยอยู่บ้าง เพราะในโลกของเธอ ต่อให้ไปถอนเงินที่ธนาคาร ทะเบียนบ้านก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าพ่อของคุณเป็นพ่อคุณจริง ๆ แถมแม้แต่บัตรประชาชนก็ยังพิสูจน์ไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นคุณ
โลกนี้ เธอไม่เชื่อว่าจะดีไปกว่าโลกเดิมสักเท่าไร
อย่างไรเธอก็แค่ลองไปดู ถ้าถอนไม่ได้ก็กลับมาเลย
พอตกลงกันเรียบร้อย ฟู่หยุนเฉิงก็ให้เธอหยิบกระดาษกับปากกามาจดรหัสและหมายเลขโทรศัพท์
ถังชีชีตั้งใจจะบอกว่าไม่ต้องจด เธอจำได้
แต่พอคิดอีกที การจำรหัสสมุดเงินฝากของคนอื่นไว้คงไม่ค่อยเหมาะ จึงหยิบกระดาษกับปากกามาจดตามที่เขาบอก
จังหวะนั้นเอง พี่ใหญ่ฟู่ก็พาเสี่ยวหู่กับถังเจิ้นหัวกลับมา
ฟู่หยุนเฉิงเห็นดังนั้นจึงมองถังชีชีแวบหนึ่ง เธอก็เก็บกระดาษแผ่นเล็กกับสมุดเงินฝากอย่างแนบเนียน