“ใช่ฉบับนี้ไหม?” ถังชีชีหยิบซองจดหมายบาง ๆ ออกมายื่นให้เขา
ฟู่หยุนเฉิงพยักหน้า แต่ไม่ได้รับไว้ กลับหันไปมองถังเจิ้นหัวแทน “ข้างในเป็นจดหมายแนะนำตัว พวกคุณเอาไปที่สำนักงานการศึกษา แล้วไปหาเลขานุการแซ่เจียง เขาจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”
พอได้ยินเช่นนั้น ถังชีชีก็พลิกข้อมือแล้วยื่นซองจดหมายให้พ่อทันที
ถังเจิ้นหัวรับมา มือสั่นเทา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ได้ งั้นพอจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้ว เราค่อยมาเยี่ยมคุณ”
ฟู่หยุนเฉิงพยักหน้า สายตากลับไปหยุดอยู่ที่ถังชีชีอีกครั้ง ทว่าเด็กสาวกลับไม่หันมามองเขาอีก
เธอจัดข้าวของ สะพายกระเป๋าใบเล็กขึ้นบ่า “ไปกันเถอะพ่อ”
ถังเจิ้นหัวเดินตามหลังลูกสาวอย่างร่าเริง ไม่เหมือนพ่อสักนิด กลับดูคล้าย...คนติดตามเสียมากกว่า
“พ่อ เราจะไปหาโรงแรมก่อน หรือไปสำนักงานการศึกษาก่อน?” พอออกจากโรงพยาบาล ถังชีชีก็หันไปถามพ่อ
ถังเจิ้นหัวใช้มือดันแว่น ยิ้มจนตาหยี “แน่นอนว่าต้องหาโรงแรมก่อน นั่งรถไฟมาตลอดทาง ชีชีคงเหนื่อยแล้ว”
ถังชีชีพยักหน้า “อืม งั้นไปสำนักงานการศึกษาก่อน”
รอยยิ้มของถังเจิ้นหัวหายวับไปทันที “สำนักงานการศึกษา? ต้องไปที่นั่นก่อนเหรอ?”
“อืม” ถังชีชีเดินต่อไปข้างหน้า “สำนักงานการศึกษาอยู่ทางไหน ไกลไหม เราเดินไปกันหรือเปล่า?”
ถังเจิ้นหัวชี้ไปยังถนนอีกสายที่อยู่นอกโรงพยาบาล “เดินตรงไป 500 เมตร ถ้าสำนักงานการศึกษายังไม่ได้ย้าย ก็อยู่ในตึกสีแดงหลังนั้นแหละ”