ผู้อำนวยการเข้าใจความหมายของเธอในทันที เพียงแต่ไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง “เดี๋ยวก่อนนะ ครูกัวรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”
กัวกุ้ยเฟินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ฉันรู้ค่ะ”
ผู้อำนวยการแทบจะเป็นบ้า “ครูกัว! ตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญในการประเมินเลื่อนตำแหน่งของคุณ คุณก็เป็นครูมานานแล้ว คงรู้ใช่ไหมว่ามันสำคัญแค่ไหน?”
กัวกุ้ยเฟินยังคงมีสีหน้ามุ่งมั่นเช่นเดิม “ฉันรู้ค่ะ แล้วก็รู้ด้วยว่าผู้อำนวยการเป็นห่วงอะไร แต่ฉันอยากบอกว่า ความสามารถในการสอนของกัวกุ้ยเฟินจะไม่ถูกกระทบเพราะการแต่งงาน หากฉันประเมินเลื่อนตำแหน่งไม่ผ่าน นั่นก็เป็นปัญหาความสามารถส่วนตัวของฉัน ไม่เกี่ยวกับคนอื่นค่ะ”
“การแต่งงานของคุณย่อมไม่ส่งผลกระทบอยู่แล้ว แต่ก็ต้องดูด้วยว่าจะแต่งกับใคร สหายถังเจิ้นหัวถูกส่งไปอยู่ชนบทเพราะอะไร? คุณแต่งกับเขาแล้วไม่กลัวคนอื่นนินทาหรือ?”
ผู้อำนวยการแทบจะเป็นบ้า เขาไม่เคยนึกเลยว่าผ่านมาหลายปีแล้ว เธอยังคงคิดถึงเขาไม่ลืมก็ช่างเถอะ แค่ได้ข่าวว่าเขากลับมา ก็ทำให้เธอไม่ลังเลที่จะทุ่มเททุกอย่าง
กัวกุ้ยเฟินเองก็โมโหขึ้นมา เธอมองเขาด้วยคิ้วที่ขมวดแน่น “ฉันรู้จักนิสัยของคุณครูถังดีกว่าใคร เรื่องเมื่อครั้งนั้นฉันสืบจนรู้ความจริงหมดแล้ว แค่ไม่มีหลักฐาน ไม่อย่างนั้นฉันจะปล่อยให้เขาต้องอยู่ที่แบบนั้นนานถึง 18 ปีได้ยังไง?”
ผู้อำนวยการชะงักไปครู่หนึ่ง แววตายิ่งซับซ้อนขึ้น ก่อนจะลองพยายามเป็นครั้งสุดท้าย “ไม่ว่าคุณจะสืบเจออะไร หากเรื่องในตอนนั้นถูกพูดถึงขึ้นมาอีกครั้ง ผลกระทบต่อคุณก็ประเมินไม่ได้ ถึงตอนนั้นไม่เพียงต้องทนฟังคนนินทาจากเพื่อนร่วมงานและนักเรียน แต่ยังประเมินเลื่อนตำแหน่งไม่ผ่านด้วย คุ้มไหม?”