“ไม่มีอะไรกัน?”
ทั้งสองสบตากัน แววตาของเลขาเจียงเปี่ยมความหมาย “ไม่ได้คบกัน แต่จะรับเธอมาเป็นภรรยาเนี่ยนะ? ยังไง หรือว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นก่อนเวลา?”
ฟู่หยุนเฉิงมองไปทางเลขาเจียง แต่ยังคงเงียบ ไม่พูดอะไร
เลขาเจียงกับซุนเจี๋ยชะงักไปอีกครั้ง พวกเขาเดาถูกหรือ?
ซุนเจี๋ยถึงกับเกาะขอบเตียงแล้วถามเขา “เหตุไม่คาดฝันอะไร? ได้เสียกัน หรือบุญคุณช่วยชีวิต?”
ฟู่หยุนเฉิงหันไปมองเขา “นายไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน?”
ซุนเจี๋ยแบมือ “ชั้นบนบ้านฉันมีผู้หญิงคนหนึ่งตกน้ำโดยไม่ตั้งใจ แล้วมีทหารช่วยไว้ เพราะทั้งคู่ใกล้ชิดกัน ฝ่ายหญิงเลยเรียกร้องให้อีกฝ่ายรับผิดชอบ
อีกเรื่องก็ของฉันเอง ปีนั้นฝนพรำยามดอกซิ่งฮวาบาน ภรรยาฉันช่วยชีวิตฉันที่บาดเจ็บสาหัสไว้ ฉันเลยยอมมอบตัวให้เธอ”
พูดจบ เขาก็ยิ้มมุมปากมองอีกฝ่าย “แล้วนายล่ะ เหล่าฟู่ เป็นแบบไหน?”
ฟู่หยุนเฉิงเงียบไป ก่อนหลุบตาลง “ไม่ใช่ทั้งสองแบบ”
ส่วนเลขาซุนที่อยู่อีกด้านกลับทำท่าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง “งั้นก็เป็นแบบที่ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกแล้วสินะ โดนวางยา เมา หรือว่า...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ฟู่หยุนเฉิงก็ขัดขึ้นอย่างจนใจ “ไม่เจอกันสามปี พวกนายใช้ชีวิตกันยังไงเนี่ย?”
เลขาเจียงหัวเราะ “ก็ใช้ชีวิตแบบมีเมียมีลูก นอนเตียงอุ่น ๆ น่ะสิ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะถึงตานายแล้วนะเหล่าฟู่ รีบเล่ามาเลยว่าเป็นแบบไหน?”
ฟู่หยุนเฉิงยังคงกัดฟันไม่ยอมพูด ส่วนซุนเจี๋ยวิเคราะห์อย่างเป็นเรื่องเป็นราว “นิสัยอย่างฟู่คงไม่ใช่เมาแล้วพลาดหรอก น่าจะโดนวางยาเข้าให้ แล้วดูจากท่าทีของผู้หญิงคนนั้น ทั้งคู่ต่างก็เป็นเหยื่อ บางทีเหล่าฟู่อาจเป็นฝ่ายที่ไม่ได้รับการยอมรับด้วยซ้ำ”