ถังชีชีและถังเจิ้นหัวพ่อลูกกลับจากโรงพยาบาลถึงเกสต์เฮาส์แล้วก็เก็บข้าวของ ตั้งใจจะย้ายไปพักที่อื่น
แต่ทั้งคู่คิดไม่ถึงเลยว่า เพิ่งหอบสัมภาระก้าวออกจากประตูเกสต์เฮาส์ ก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้
“พวกคุณเป็นใคร? ต้องการอะไร?” ถังเจิ้นหัวขยับมายืนบังถังชีชี สายตาจับจ้องคนหนุ่มสาวสามสี่สิบคนตรงหน้าไม่วางตา
“คุณคือถังเจิ้นหัวใช่ไหมครับ?” จู่ ๆ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหน้าก็เอ่ยขึ้น พลางมองเขาด้วยแววตาไร้ซึ่งความคิดร้าย มีแต่ความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยม
ถังเจิ้นหัวพยักหน้า “ใช่ ผมเอง พวกคุณเป็นใคร? มาหาผมทำไม?”
พอได้ยินว่าใช่จริง ๆ ชายหนุ่มคนนั้นก็ตื่นเต้นจนคอแดงไปหมด รีบหันไปตะโกนบอกคนหลายสิบคนที่อยู่ข้างหลัง “เจอแล้ว ๆ รีบไปบอกอาจารย์กัวเร็ว พวกเราเจออาจารย์ปู่แล้ว!”
เสียงตะโกนนั้นทำถังเจิ้นหัวตะลึงจนสมองมึนงง เขาเบิกตากว้างมองพวกเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “พวกคุณ... พวกคุณเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยประจำมณฑลหรือ?”
“ใช่ครับ ผมหลี่เหลียง นักศึกษาชั้นปีสอง คณะวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยประจำมณฑล ขอคารวะอาจารย์ปู่ครับ” พูดจบก็โค้งคำนับเขาอย่างนอบน้อม
ส่วนคนหลายสิบคนที่อยู่ด้านหลังก็โค้งคำนับพร้อมกัน พลางกล่าวเสียงดังว่า “นักศึกษาชั้นปีสอง คณะวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยประจำมณฑล ขอคารวะอาจารย์ปู่!”
ถังเจิ้นหัวตาค้างจนแทบยืนไม่อยู่ ยังดีที่ถังชีชีซึ่งยืนอยู่ข้างหลังยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แล้วประคองเขาไว้
ดูท่าแม่เลี้ยงในอนาคตของเธอจะมาถึงแล้ว แถมยังเร็วกว่าที่คิดไว้มากเสียด้วย