“พ่อคะ พ่อไปยืมเงิน 500 หยวนจากฟู่หยุนเฉิงมาใช่ไหมคะ?”
ตรงทางเดินนอกห้องพักผู้ป่วย ถังเจิ้นหัวเพิ่งได้รับการช่วยเหลือออกมา เขาถอดแว่นแล้วเช็ดเหงื่อเย็นบนใบหน้า พอได้ยินลูกสาวถามเช่นนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย
ถังเจิ้นหัวเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “ลูกรู้ได้ยังไง?”
ถังชีชีมั่นใจแล้วว่าฟู่หยุนเฉิงไม่ได้โกหกเธอ
“ก็ได้ค่ะ ยืมก็ยืมไปแล้ว ต่อไปพ่อได้เข้าไปทำงานในกรมการศึกษา คงมีเรื่องให้ต้องใช้เงินอยู่บ้าง พกเงินติดตัวไว้เยอะหน่อยจะได้ไม่ต้องกังวล”
ถังชีชียอมรับเรื่องนี้ได้ เธอหันไปมองด้านในห้องพักผู้ป่วย แล้วพูดกับเขาว่า “พ่อรออยู่ข้างนอกก่อนนะคะ หนูเข้าไปคืนสมุดบัญชีให้ฟู่หยุนเฉิง”
ถังเจิ้นหัวรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ แต่ยังนึกไม่ออกว่าแปลกตรงไหน ลูกสาวก็ทิ้งเขาไว้แล้วเดินเข้าห้องพักผู้ป่วยไปเสียก่อน
พอถังชีชีเดินเข้ามา ทุกคนในห้องก็หันมามองเธอพร้อมกัน แล้วเงียบกริบ ราวกับกำลังรอเธออยู่
“เมื่อกี้หนูถามพ่อแล้วค่ะ พวกเราจะรีบคืนเงิน 500 หยวนนี้ให้เร็วที่สุด” ถังชีชียืนอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย มองฟู่หยุนเฉิงพลางหยิบเงิน 500 หยวนที่เหลือกับสมุดบัญชีออกมายื่นให้เขา
ฟู่หยุนเฉิงรับไป เพียงตอบว่า “อืม”
ถังชีชีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ “เมื่อกี้ตอนถอนเงิน คุณสหายซุนเจี๋ยถามว่าพวกเรามีความสัมพันธ์กันยังไง หนูอยากตัดปัญหาเลยบอกไปว่าคุณเป็นแฟนหนู เมื่อกี้ข้างนอกหนูก็อธิบายกับพวกเขาแล้ว แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่เชื่อ เพราะงั้นคงต้องรบกวนคุณสหายฟู่ช่วยอธิบายให้พวกเขาฟังอีกครั้งค่ะ”
เธอแค่คิดว่าบางเรื่องจำเป็นต้องอธิบายให้ชัด ไม่ควรปล่อยให้เข้าใจผิดกันต่อไป