“แต่งก่อนแล้วค่อยรักกันก็เป็นเรื่องปกติ พ่อเลิกเกรงใจได้แล้ว บ้านเราจะมีหนุ่มโสดได้แค่สองคน จะมีมากกว่านี้ไม่ได้”
ถังชีชียืดเส้นยืดสาย เธอเหนื่อยอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
เห็นดังนั้น ถังเจิ้นหัวก็ไม่พูดอะไรต่อ เขาเก็บเงินในมือให้เรียบร้อยอีกครั้ง “ชีชีเหนื่อยก็พักก่อนเถอะ เรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”
ดวงตาของถังชีชีเอ่อคลอด้วยน้ำตาตามธรรมชาติ “ได้ งั้นหนูไปนอนสักงีบ ตื่นแล้วค่อยคุยกัน”
พูดจบก็ล้มตัวลงบนหมอน หลับไปทันที
ถังเจิ้นหัวมองลูกสาวอีกครั้ง ก่อนลุกขึ้นย่องกลับไปยังห้องข้าง ๆ
แต่เขาไม่ได้หลับ เพียงทอดสายตามองใบไม้นอกหน้าต่างด้วยแววตาซับซ้อน
เขาคิดว่าพอเรื่องทะเบียนบ้านของพวกเขาลงตัวแล้ว ชีชีก็คงไม่คิดจะจับคู่ให้เขาแต่งงานอีก
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคิดผิด ตั้งแต่แรกเด็กคนนี้ก็ไม่ได้คิดจะใช้การแต่งงานของเขาแลกทะเบียนบ้านอย่างเดียว แต่อยากให้เขามีคนอยู่เป็นเพื่อนด้วย!
“เฮ้อ!”
ถังเจิ้นหัวถอนหายใจ รู้สึกว่าตัวเองเป็นพ่อที่ล้มเหลวจริง ๆ
ตลอด 18 ปีแรก เขาทำให้ลูกสาวมีชีวิตดี ๆ ไม่ได้ ตอนนี้ลูกสาวเพิ่งกลับมาเป็นปกติได้ไม่นาน สิ่งแรกที่เธอกลับเป็นห่วงคือเรื่องส่วนตัวของเขา
บางทีเขาควรไปคุยกับเธอจริง ๆ
เรื่องแบบนี้ เขาเป็นผู้ชาย จะมัวแต่หลบอยู่ข้างหลังได้ยังไง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น ถังเจิ้นหัวก็หยิบกระเป๋าออกจากบ้าน
เขาขึ้นรถโดยสารไปโรงเรียน มองทิวทัศน์คุ้นตาที่ค่อย ๆ แปลกหน้าไปตามกาลเวลา ใจเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย