“พ่อ ถ้าพ่อแต่งเข้าบ้านตระกูลกัว พ่อลูกอย่างเราต้องเปลี่ยนไปใช้นามสกุลกัวไหม?”
หลังแม่เลี้ยงพาพวกนักเรียนกลับไปโรงเรียน พร้อมขนมหวานสิบชั่ง ถังชีชีก็ถามคำถามนี้อย่างจริงจัง
ถังเจิ้นหัวกำลังมองทะเบียนสมรสที่เพิ่งได้มา พอได้ยินลูกสาวถามอะไรที่ชวนตะลึงแบบนั้น เขาก็ชะงักไปทั้งตัว ก่อนจะหันมามองเธออย่างงุนงง “พ่อก็ต้องเปลี่ยนด้วยเหรอ?”
ถังชีชีเงียบไปชั่วขณะ ความหมายของพ่อคือเธอต้องเปลี่ยนนามสกุลหรือ?
ถังชีชีไม่ค่อยเต็มใจนัก “พ่อกลับไปคุยกับภรรยาพ่อให้หน่อย หนูไม่อยากเปลี่ยนนามสกุล เรียกตัวเองว่าถังชีชีมาตั้งหลายปี ถ้าเป็นกัวชีชีฟังดูแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ ไว้ลูกคนต่อไปของพ่อกับแม่ค่อยใช้นามสกุลกัวก็แล้วกัน”
ถังเจิ้นหัวค่อนข้างเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ ลึก ๆ แล้วเขาก็ไม่อยากให้ลูกสาวเปลี่ยนนามสกุล เพราะเหมือนกำลังทำให้เธอต้องยอมเพื่อเขาและรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
“ลูกก็ชื่อถังชีชีไปตลอดชีวิต ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง”
ถังเจิ้นหัวให้คำมั่นราวกับรับประกัน ก่อนพาถังชีชีไปยังอาคารพักอาศัยแบบห้องแถวแห่งหนึ่ง
ที่นี่คือที่พักของกัวกุ้ยเฟิน ตอนแยกกัน กัวกุ้ยเฟินมอบกุญแจให้พวกเขา บอกให้กลับบ้านไปก่อน ส่วนเธอต้องแวะกลับโรงเรียนก่อน
พ่อลูกเดินเข้าไปในอาคาร นับชั้นขึ้นไปจนถึงประตูสีเขียวบานหนึ่ง หน้าประตูแขวนกระดิ่งลมเปลือกหอยไว้ด้วย
“น่าจะที่นี่แหละ” ถังเจิ้นหัวมองเปลือกหอยที่แขวนอยู่บนประตู แววตาฉายความคิดถึงขึ้นมาวูบหนึ่ง