“พ่อ วันนี้เหนื่อยมากแล้ว พักผ่อนให้เต็มที่นะ ขอเงินหนูหน่อย หนูจะไปซื้ออาหารกลับมากิน”
ถังชีชียื่นมือออกไป ตอนแรกตั้งใจจะชวนพ่อออกไปกินข้าวด้วยกัน แต่สถานการณ์ตอนนี้ทำให้เธออยากลองตามหานกกระจอกในเมือง เพื่อถามข่าวที่เป็นประโยชน์สักหน่อย
พอถังเจิ้นหัวได้ยินเธอพูด ก็ลุกขึ้นก่อนจะทันได้เอ่ยปากเสียอีก “พ่อไปกับลูกด้วย ลูกเพิ่งมาเมืองหลวงมณฑลครั้งแรก ยังไม่คุ้นทาง”
ถังชีชีกลับปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอก หนูแค่ลงไปซื้ออะไรนิดหน่อยเอง พ่อพักสักครู่เถอะ”
เห็นลูกสาวยืนกรานเช่นนี้ ถังเจิ้นหัวนึกขึ้นได้ว่าฝั่งตรงข้ามมีร้านขายอาหารอยู่ จึงพยักหน้า “ได้ งั้นชีชีอย่าไปไกลนะ ข้างล่างฝั่งตรงข้ามมีของกิน ซื้ออะไรง่าย ๆ ก็พอ”
พูดจบ เขาก็หยิบเงินที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมาอีกครั้ง แล้วนับให้เธอ 20 หยวน
ถังชีชีรับเงินแล้วรีบออกจากโรงแรมทันที พอลงไปถึงด้านล่างก็เห็นสองฝั่งขายข้าวโพดต้ม ไข่พะโล้ชา และขนมแป้งทอด เธอไม่ค่อยสนใจนัก
สายตาเลื่อนไปยังฝั่งตรงข้าม ที่นั่นมีแผงขายอาหารน้ำ ๆ ตั้งอยู่สองแผง
ถังชีชีเดินเข้าไป มีแผงหนึ่งขายบะหมี่ อีกแผงขายเกี๊ยว
ถังชีชีเลือกแผงเกี๊ยว “เถ้าแก่คะ ฉันซื้อเกี๊ยวน้ำสองชุด พวกเราพักอยู่ที่โรงแรมโย่วอี้ฝั่งตรงข้าม กินเสร็จแล้วขอเอาชามมาคืนได้ไหมคะ?”
ในยุคนั้นอาหารน้ำ ๆ ยังไม่มีภาชนะใช้แล้วทิ้ง ส่วนใหญ่เจ้าของแผงจะเตรียมชามกับตะเกียบไว้ให้ลูกค้า ไม่กินที่หน้าแผงก็ต้องทำอย่างที่ถังชีชีว่า คือกินเสร็จแล้วเอามาคืน เพราะอยู่ไม่ไกลกัน