“คุณว่าอะไรนะ? ไปแล้วเหรอ?”
กัวกุ้ยเฟินเดินทางอ้อมไปอ้อมมาอยู่หลายต่อหลายครั้ง กว่าจะตามหาหมู่บ้านที่ถังเจิ้นหัวถูกส่งมาอยู่ได้
ใครจะคิดว่าพวกเขาจะไปกันแล้ว?
“ใช่ครับ ไปเมืองหลวงมณฑลกับพี่น้องตระกูลฟู่ ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง” ผู้ใหญ่บ้านเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขาไม่เคยคิดเลยว่าทันทีที่ถังเจิ้นหัวได้รับอนุญาตให้กลับเมือง จะมีคนมากมายพยายามหาทางช่วยเขากลับไป
“รีบพาฉันไปสถานีรถไฟ ฉันต้องกลับไปเดี๋ยวนี้” กัวกุ้ยเฟินสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหลังเดินออกไป
เธอเฝ้ารอโอกาสนี้มาถึง 18 ปีเพราะโชคชะตาเล่นตลกกับเธอ หรือสุดท้ายต้องคลาดกันไปอีก แล้วรออีก 18 ปีอย่างนั้นหรือ?
ไม่ เธอไม่อยากรออีกแล้ว คราวนี้เธอจะคว้าโอกาสเอาไว้ให้แน่น
กัวกุ้ยเฟินก้าวเดินอย่างไม่ลังเล ผู้ใหญ่บ้านเห็นดังนั้นก็อ้าปากจะพูด “สหาย วันนี้ไม่มีรถไฟไปเมืองหลวงมณฑลแล้ว คุณคงต้องรอเที่ยวเช้าพรุ่งนี้นะครับ”
ฝีเท้าที่ก้าวอย่างเด็ดเดี่ยวของกัวกุ้ยเฟินชะงัก เธอหันกลับมามองเขา “ไม่มีเที่ยวกลางคืนด้วยเหรอ?”
ผู้ใหญ่บ้านส่ายหน้า “ไม่มีครับ รถไฟจากที่นี่ไปเมืองหลวงมณฑลมีวันละสองเที่ยว เที่ยวหนึ่งคือขบวนตอนเช้า อีกเที่ยวก็ออกไปแล้ว คุณพักในหมู่บ้านก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เช้าให้รถไถของหมู่บ้านไปส่งที่สถานีรถไฟ”
ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้ใส่ใจเธอถึงขนาดนั้นหรอก เขาแค่หวาดกลัว ไม่รู้ว่าสหายหญิงคนนี้มีฐานะอย่างไรในเมืองหลวงมณฑล และยิ่งกลัวว่าถังเจิ้นหัวกลับไปแล้วจะได้ดี จนหันมาแค้นหมู่บ้านและแค้นเขา