น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนจับความรู้สึกไม่ได้ว่ากำลังยินดีหรือโกรธ ทว่าแรงกดดันไร้รูปลักษณ์นั้นกลับทำให้หลินหยวนรู้สึกแทบหายใจไม่ออก
สู้มันเลย!
อย่างไรก็ต้องตายอยู่แล้ว ลองเสี่ยงดูสักครั้งเป็นไร? เผื่อว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนมีเหตุผลขึ้นมาล่ะ?
หลินหยวนรวบรวมความกล้าทั้งหมด ใช้ญาณเทพส่งความคิดอันแผ่วเบาแต่ชัดเจนออกไป
“ขอเรียนผู้อาวุโส สิ่งนี้เป็นสมบัติที่ผู้น้อยเฝ้าพิทักษ์มานานเกือบหมื่นปี ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตา จะ...จะจากไปได้หรือไม่?”
พูดจบ หลินหยวนก็อยากตบปากตัวเองสักฉาด
คำพูดนี้ช่างไร้น้ำหนักเหลือเกิน
หากเป็นตัวเขาเอง เห็นสมบัติล้ำค่าระดับนี้อยู่ตรงหน้า แล้วมีมดตัวเล็ก ๆ ข้าง ๆ อ้างว่าเป็นของตน เขาจะยอมเดินจากไปหรือ?
ไม่มีทางอยู่แล้ว!
แค่ไม่ตบมดตัวนี้ให้ตายเพราะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ก็ถือว่าเขาอารมณ์ดีมากแล้ว
เป็นไปตามคาด เมื่อนักพรตหนุ่มได้ยินคำพูดของเขา ไม่เพียงไม่โกรธ กลับยิ้มอย่างสนอกสนใจ
“เจ้าตัวน้อย ช่างน่าสนใจดี”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? รู้หรือไม่ว่ากฎของโลกหงหวงคือผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง สมบัติล้ำค่าย่อมเป็นของผู้มีคุณธรรม และผู้มีพลังย่อมได้ครอบครอง”
“สิ่งนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อข้า นับเป็นวาสนาใหญ่หลวง ส่วนเจ้า ในเมื่อเป็นสิ่งมีชีวิตที่เฝ้าพิทักษ์มัน ก็ถือว่ามีวาสนาผูกพันกับสิ่งนี้เช่นกัน”
นักพรตหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับกำลังไตร่ตรองบางสิ่ง
หัวใจของหลินหยวนแทบจะกระดอนขึ้นมาจุกคอ เขารู้สึกว่าชะตาชีวิตของตนขึ้นอยู่กับความคิดชั่ววูบถัดไปของอีกฝ่าย
ครู่หนึ่งผ่านไป นักพรตหนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง และกล่าวประโยคที่หลินหยวนคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง
“สิ่งนี้เป็นของที่เจ้าเฝ้าพิทักษ์ หากข้าฉวยเอาไปโดยพลการ ก็เท่ากับแปดเปื้อนพลังเหตุแห่งบาปกรรมส่วนหนึ่ง”
“เอาอย่างนี้ ข้าจะมอบโอกาสให้เจ้า โอกาสที่มีค่ากว่าดอกไม้เก้าต้นนี้หมื่นเท่า”
“เจ้ายินดีเข้ามาเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”
“หา?”
สมองของหลินหยวนหยุดทำงานไปในพริบตา
เขาสงสัยว่าตนเครียดเกินไปจนหูแว่วไปหรือไม่
ผู้ยิ่งใหญ่ที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ ไม่แย่งชิงสมบัติของเขา กลับจะรับเขาเป็นศิษย์หรือ?
หรือว่ารัศมีผู้ข้ามภพของเขา ในที่สุดก็เริ่มออกฤทธิ์แล้ว?
เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของหลินหยวน นักพรตหนุ่มก็ยิ้มบาง ๆ ราวกับคาดเดาความคิดของเขาได้ กลิ่นอายเย่อหยิ่งที่มองข้ามฟ้าดินพลันแผ่กำจายออกมา
“เจ้าตัวน้อย คงยังไม่รู้ว่าข้ามีชาติกำเนิดและที่มาเช่นไร”
“ช่างเถิด ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าโอกาสวาสนาที่เจ้าพบในวันนี้ยิ่งใหญ่เพียงใด”
เขาเอ่ยทีละคำ เสียงชัดเจนก้องกังวานเข้าสู่ห้วงความคิดของหลินหยวน
“ตั้งใจฟังให้ดี”
“ข้าคือผู้แปรมาจากจิตปฐมของปานกู่ หนึ่งในซานชิง เทพชั้นสูงชิง ถงเทียน!”
“บัดนี้บำเพ็ญตนอยู่ ณ ภูเขาคุนหลุน”
ตูม!
ถงเทียน!
ซานชิงแห่งปานกู่!
ถงเทียนเทพชั้นสูงชิง!
ถ้อยคำเหล่านี้ดุจสายฟ้าเทพแห่งความโกลาหลนับร้อยล้านสาย ระเบิดกึกก้องขึ้นในสมองของหลินหยวน!
สติของเขาพลันว่างเปล่า มดทั้งตัวถึงกับตะลึงงัน
เชี่ยเอ๊ย!
แม่งเอ๊ย!
ถงเทียน!
ที่แท้ก็คือถงเทียนเซียนศักดิ์สิทธิ์ หนึ่งในหกเซียนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิถีสวรรค์ ผู้เป็นเจ้าสำนักเจี๋ยเจี่ยวในอนาคต!
เซียนศักดิ์สิทธิ์ผู้เชี่ยวชาญการสังหารอันดับหนึ่งแห่งหงหวง ผู้ถือดาบสี่คมจูเซียน วางค่ายกระบี่จูเซียนที่เล่าลือกันว่า ต้องใช้เซียนศักดิ์สิทธิ์ถึงสี่คนจึงจะทำลายได้!
นี่เขาไปทำบุญด้วยอะไรมา?
ได้พบกับเจ้าสำนักถงเทียนที่ยังไม่บรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ แถมอีกฝ่ายยังอยากรับเขาเป็นศิษย์ด้วย?
นี่...นี่ความสุขมาเยือนกะทันหันเกินไปแล้ว!
ขณะที่หลินหยวนถูกข่าวสะเทือนฟ้าดินนี้กระแทกจนมึนงง แทบจะเป็นลมเพราะความสุข
เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาและไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นในส่วนลึกของสมองอย่างไร้สัญญาณเตือน
【ติ๊ง!】
【ยินดีด้วย เจ้าของระบบ กระตุ้นโอกาสวาสนาระดับสุดยอด “เซียนศักดิ์สิทธิ์เมตตา” ได้สำเร็จ ตรงตามเงื่อนไขเปิดใช้งานระบบ!】
【ระบบปลาเนื้อสุขสงบกำลังผูกมัด...】
【ติ๊ง! ผูกมัดสำเร็จ! ขอเพียงเจ้าของระบบกราบถงเทียนเป็นอาจารย์ได้สำเร็จ ก็จะสามารถเปิดใช้งานระบบนี้อย่างเป็นทางการ!】
ถงเทียนเซียนศักดิ์สิทธิ์!
ระบบปลานอน!
ความยินดีสองชั้นดุจระเบิดหนักสองลูก อัดสมองของหลินหยวนจนยุ่งเหยิงไปหมด
มดทั้งตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน ราวกับกลายเป็นรูปปั้น
หากตอนนี้เขามีใบหน้า สีหน้าคงเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด ปะปนกับความยินดีลิงโลดและความงุนงงที่ไม่อยากเชื่อ
ระบบ?
ระบบที่มาช้าไปแปดพันเก้าร้อยกว่าปี ในที่สุดก็มาแล้วหรือ?
ข้าก็ว่าแล้วเชียว!
ในฐานะผู้ข้ามภพ จะไม่มีนิ้วทองได้อย่างไร!
ถึงนิ้วทองนี้จะมาช้าไปหน่อย แต่อย่างไรก็มาถึงแล้ว!
“ระบบ? ระบบปลาเนื้อสุขสงบ? นี่มันอะไรกัน?”
หลินหยวนถามอยู่ในใจเงียบ ๆ
【เรียนเจ้านาย ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยให้เจ้าของระบบบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ในโลกหงหวงอันโหดร้าย ด้วยวิธีที่ผ่อนคลายและสบายที่สุด พร้อมเสพสุขกับชีวิตเซียนชั้นยอด】
【หลักการสำคัญของระบบนี้คือ นอนราบก็คือการบำเพ็ญตน ปลานอนก็พลิกตัวได้!】
【ขอเพียงเจ้านายไปถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งใดก็ตาม และทำเวลาปลานอนตามที่ระบบกำหนด ก็จะได้รับรางวัลเป็นพลังฝึกตน วัตถุวิเศษ วิชาเทพ และสิ่งอื่น ๆ】
คำอธิบายของระบบเรียบง่ายตรงไปตรงมา แต่ทำให้หลินหยวนตาเป็นประกาย
อะไรนะ?
แค่นอนราบก็แข็งแกร่งขึ้นได้หรือ?
แค่แอบอู้งานก็ได้รางวัลหรือ?
นี่...นี่มันระบบที่ออกแบบมาเพื่อข้าโดยเฉพาะชัด ๆ!
ชาติที่แล้ว หลินหยวนเป็นมนุษย์เงินเดือนตัวจริงบนดาวฟ้าคราม วิ่งวุ่นหมดเนื้อหมดตัวทุกวัน ทำงานจนแทบขาดใจ ความฝันสูงสุดก็คือสักวันจะได้ไม่ต้องไปทำงาน นอนอยู่บ้านทุกวันพร้อมเงินใช้ไม่รู้หมด
ใครจะคิดว่าหลังข้ามภพมายังหงหวง ความฝันนี้กลับเป็นจริงขึ้นมาในอีกรูปแบบหนึ่ง!
โลกหงหวงอันตรายเพียงใดกัน!
มหันตภัยเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ ใต้เท้าเซียนศักดิ์สิทธิ์ล้วนเป็นเพียงมดกระจ้อยร่อย แม้แต่เซียนทองมหาราชก็ยังตายเกลื่อนเป็นเบือราวกับตัวประกอบ!
สู้รบเข่นฆ่ากันไปเพื่ออะไร?
อุตส่าห์ปิดด่านบำเพ็ญตนอย่างยากลำบาก พอออกไปข้างนอกก็อาจถูกคนตบตายได้ในฝ่ามือเดียว
แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว เมื่อมีระบบปลานอนนี้ เขาก็หาที่ซ่อนตัวสักแห่ง นอนอยู่ทุกวันก็แข็งแกร่งขึ้นได้ นี่แหละคือวิถีที่แท้จริง!
สมบูรณ์แบบจริง ๆ!
หลินหยวนตื่นเต้นจนตัวสั่น แทบอยากหาท่านอนสบาย ๆ แล้วเริ่มเดินบนมหามรรคาปลานอนเสียเดี๋ยวนี้
อย่างไรก็ตาม เขาก็สงบใจลงได้อย่างรวดเร็ว
เงื่อนไขในการเปิดใช้งานระบบคือการกราบถงเทียนเป็นอาจารย์!
เขาเงยหน้ามองเซียนศักดิ์สิทธิ์ผู้เปี่ยมด้วยกลิ่นอายทรงอำนาจตรงหน้า ผู้ซึ่งในอนาคตจะสะเทือนทั่วทั้งหงหวง แล้วเริ่มวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียในสมองทันที
ตอนนี้มีทางเลือกอยู่ตรงหน้าเขาสองทาง
ทางแรก ปฏิเสธการกราบอาจารย์
แล้วอย่างไรต่อ?
จากนั้นถงเทียนอาจคิดว่า “ในเมื่อเจ้าตัวน้อยไม่รู้จักแยกแยะ เช่นนั้นนักพรตผู้นี้คงต้องส่งเจ้าไปปรโลก” แล้วตบเขาตายด้วยฝ่ามือเดียว ฉวยดอกไม้เก้าสีไป ก่อนจากไปอย่างสง่างาม
โอกาสรอดของเส้นทางนี้แทบเป็นศูนย์
ทางที่สอง กราบอาจารย์อย่างเด็ดขาด!
เกาะขาผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งจะกลายเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ในอนาคต แล้วเป็นศิษย์ใหญ่ผู้บุกเบิกสำนักของเขา!
นับจากนี้ไป เขาก็เป็นศิษย์ของเซียนศักดิ์สิทธิ์ มีผู้หนุนหลังยิ่งใหญ่คอยคุ้มครอง
ศิษย์ใหญ่แห่งสำนักเจี๋ยเจี่ยวเชียวนะ!
ตำแหน่งที่ในอนาคตเป็นของนักพรตตัวปลอมโต้ว!
ถึงบทสรุปสุดท้ายของสำนักเจี๋ยเจี่ยวจะไม่สู้ดีนัก แต่ตอนนี้ยังห่างจากมหันตภัยเฟิงเสินอีกไกล!
ขอเพียงเกาะขาถงเทียนให้แน่น ประกอบกับระบบปลานอนของตน กอบโกยความมั่งคั่งอย่างเงียบ ๆ ซ่อนตัวไปจนฟ้าดินดับสูญ
พอถึงช่วงเฟิงเสิน บางทีเขาอาจกลายเป็นเซียนทองมหาราชขั้นหมื่นเซียนไปแล้ว ใครยังจะกล้ามาหาเรื่องเขา?
ยิ่งไปกว่านั้น หลังกราบอาจารย์แล้วระบบก็จะเปิดใช้งานได้!
ชีวิตที่นอนราบแล้วแข็งแกร่งขึ้นกำลังโบกมือเรียกเขาอยู่!
ยังต้องเลือกอีกหรือ?
ใช้แค่นิ้วเท้าคิดก็รู้แล้วว่าควรเลือกทางไหน!
มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ไม่กราบอาจารย์!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ความลังเลและสับสนทั้งหมดในใจหลินหยวนก็สลายไปในพริบตา เหลือเพียงความเร่าร้อนและตื่นเต้นอย่างไม่สิ้นสุด
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ฝืนข่มความยินดีในใจ ใช้กำลังทั้งหมดควบคุมร่างมดตัวน้อยของตน คุกเข่าคำนับถงเทียนตรงหน้าอย่างนอบน้อม ก้มศีรษะแนบลงกับพื้นอย่างลึกซึ้ง
ญาณเทพอันเปี่ยมด้วยความศรัทธาและความตื่นเต้นอย่างยิ่งดังก้องขึ้นในถ้ำ
“ศิษย์หลินหยวน คารวะท่านอาจารย์!”
“ศิษย์ยินดี! ศิษย์ยินดีอย่างยิ่ง!”
“นับจากวันนี้เป็นต้นไป หากท่านอาจารย์มีสิ่งใดให้ศิษย์ทำ ต่อให้ต้องตายหมื่นครั้ง ศิษย์ก็ไม่ปฏิเสธ!”