ญาณเทพของหลินหยวนที่ตื่นเต้นจนเสียงแตกพล่าก้องกังวานไปทั่วถ้ำ เต็มไปด้วยความประจบประแจงและความคลั่งไคล้อย่างไม่ปิดบัง
ท่าทางเช่นนี้ทำให้ถงเทียนผู้มีสีหน้าเรียบเฉยมาแต่เดิมอดขบขันไม่ได้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
เดิมทีเขาคิดว่ามดน้อยตัวนี้มีศักดิ์ศรีอยู่บ้าง ไม่คิดเลยว่าจะประจบได้เสียงดังถึงเพียงนี้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจ
ผู้รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นวีรบุรุษ
เมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนอย่างเขา ยังสามารถวางทิฐิลงอย่างเด็ดขาดเพื่อคว้าโอกาสไว้ได้ นับเป็นปัญญาอย่างหนึ่งเช่นกัน
“ดี”
ถงเทียนเอ่ยเพียงคำเดียว น้ำเสียงไม่ดังนัก ทว่าราวกับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมแห่งฟ้าดิน ทำให้ทั้งถ้ำเงียบสงัดลงในพริบตา
“นับแต่วันนี้ เจ้าเป็นศิษย์ใต้สำนักของข้า ถงเทียน”
“เมื่อธุระที่นี่เสร็จสิ้น เจ้าจงตามข้ากลับไปบำเพ็ญที่ภูเขาคุนหลุน”
กล่าวจบ เขาก็ไม่สนใจหลินหยวนที่ตื่นเต้นจนแทบกระตุกอยู่กับที่อีก สายตาหันกลับไปจับจ้องดอกไม้เก้าสี สีหน้าจดจ่อขึ้นมา
“ดอกไม้เก้าสีนี้เป็นรากวิญญาณแต่กำเนิด บรรจุพลังต้นกำเนิดเก้าชนิด มีประโยชน์ต่ออาจารย์อย่างยิ่ง เจ้าจงถอยไปอยู่ข้าง ๆ คอยคุ้มกันให้ข้า รอข้าหลอมมันเสียก่อน”
“ขอรับ! ท่านอาจารย์!”
หลินหยวนรีบขานรับ พยายามข่มหัวใจที่เต้นรัว แล้วถอยไปยังมุมถ้ำอย่างนอบน้อม เปิดพื้นที่ให้ถงเทียนอย่างเพียงพอ
เมื่อเห็นถงเทียนนั่งขัดสมาธิ กลิ่นอายแห่งมรรคาอันลึกลับเริ่มปรากฏขึ้นรอบกาย และมีสนามพลังไร้รูปร่างปกคลุมเขากับดอกไม้เก้าสีไว้ หลินหยวนจึงค่อยผ่อนลมหายใจยาวออกมา
ปลอดภัยแล้ว!
ได้เกาะขาใหญ่แล้ว!
ระบบก็เปิดใช้งานแล้ว!
เขารู้สึกว่าการรอคอยตลอดแปดพันเก้าร้อยกว่าปีของตน ได้รับผลตอบแทนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในชั่วขณะนี้
นี่มันจุดสูงสุดแห่งชีวิตมดชัด ๆ!
เขาระมัดระวังเก็บงำกลิ่นอายของตน ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อยให้รบกวนถงเทียน ขณะเดียวกันก็เริ่มเรียกหานิ้วทองคำที่มาช้ากว่าเกือบหมื่นปีอยู่ในใจ
“ระบบ ระบบ? อยู่หรือเปล่า?”
【ติ๊ง! ระบบปลาเนื้อสุขสงบพร้อมให้บริการ】
เสียงกลไกเย็นชาแว่วขึ้นอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เมื่อหลินหยวนได้ยิน กลับรู้สึกสนิทสนมอย่างยิ่ง
“เอ่อ... ตามขั้นตอนแล้ว ควรจะมีแพ็กเกจมือใหม่อะไรทำนองนั้นใช่ไหม?” หลินหยวนลองถามในใจ
ชาติก่อนเขาอ่านนิยายมา นี่เป็นของมาตรฐานอยู่แล้ว
【ติ๊ง!】
【ยินดีด้วย โฮสต์กราบถงเทียนเป็นอาจารย์สำเร็จ เปิดใช้งานระบบอย่างเป็นทางการ ได้รับแพ็กเกจมือใหม่หนึ่งชุด】
【ต้องการเปิดทันทีหรือไม่?】
“เปิด! เดี๋ยวนี้! ทันที!” หลินหยวนตะโกนลั่นในใจ
เขาแทบรอไม่ไหวที่จะรู้แล้วว่าระบบปลานอนนี้จะมอบของดีอะไรให้ตน
หวังว่าจะได้ของที่ใช้ประโยชน์ได้จริง อย่างดีที่สุดก็เป็นสมบัติที่ทำให้เขานอนราบได้อย่างสบายใจ
【ติ๊ง! กำลังเปิดแพ็กเกจมือใหม่...】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: สายเลือดสิบมหาวายร้าย — มดเขามาร!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: วิชาบำเพ็ญเฉพาะตัว — คัมภีร์อมตะ!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: วิชาสมบัติเฉพาะตัว — วิชาสมบัติมดเขามาร!】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังต่อเนื่องกัน ประหนึ่งสายฟ้าสามสายฟาดเปรี้ยงลงในสมองของหลินหยวน
ร่างมดทั้งตัวของเขาพลันแข็งค้าง สมองอื้ออึง แทบหยุดคิด
มดเขามาร...งั้นหรือ?
สายเลือดสิบมหาวายร้าย?
คัมภีร์อมตะ?
บ้าเอ๊ย!
นี่มันไม่ใช่ของในนิยายที่เขาเคยอ่านตอนชาติก่อนหรอกหรือ?
นั่นคือสัตว์ร้ายไร้เทียมทานที่ได้ชื่อว่ามีพละกำลังถึงขีดสุด สามารถต่อกรกับมังกรแท้ได้! ผู้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งพลัง!
ระบบนี่...รู้ใจจริง ๆ!
ถึงขั้นมอบต้นแบบระดับสูงสุดให้เขาโดยตรงเลยหรือ?
หลินหยวนตื่นเต้นจนตัวสั่นไปทั้งร่าง แต่ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ลง ปัญหาใหม่ผุดขึ้นในใจ
ไม่ถูกสิ มดเขามารแม้จะแข็งแกร่งจนเหลือเชื่อ แต่นั่นเป็นระบบพลังของอีกโลกหนึ่ง
ในโลกหงหวงที่มีเซียนศักดิ์สิทธิ์อยู่ทั่วไป มหาเทพต้าหลัวมีอยู่ดาษดื่น มันจะสู้ไหวหรือ?
หากบำเพ็ญไปจนสุดทางแล้วกลับรับมือแม้แต่นิ้วมือเดียวของท่านอาจารย์ถงเทียนไม่ได้ เช่นนั้นคงน่าอึดอัดแย่
ดูเหมือนระบบจะรับรู้ถึงข้อกังวลของเขา
เสียงของระบบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงด้วยความยิ่งใหญ่และลึกลับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าโลกที่โฮสต์พำนักอยู่ “หงหวง” มีระดับสูงกว่าที่กำหนดไว้แต่แรกอย่างมาก】
【กฎแกนกลางของระบบทำงาน กำลังปรับยกระดับความเหมาะสมของระบบให้เข้ากับระดับของโลก...】
【ยกระดับเสร็จสิ้น!】
【ติ๊ง! กระตุ้นการแก้ไขระดับโลก สายเลือด วิชาบำเพ็ญ และวิชาสมบัติของท่านวิวัฒน์โดยอัตโนมัติแล้ว!】
【สายเลือดมดเขามารวิวัฒน์เป็น: สายเลือดมดเขาสวรรค์โกลาหล!】
【คัมภีร์อมตะวิวัฒน์เป็น: คัมภีร์อมตะโกลาหล!】
【วิชาสมบัติมดเขามารวิวัฒน์เป็น: วิชาสมบัติมดเขาสวรรค์โกลาหล!】
โกลาหล!
มดเขาสวรรค์โกลาหล!
คัมภีร์อมตะโกลาหล!
ในสมองของหลินหยวนเหลือเพียงสองคำนี้ที่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาอย่างบ้าคลั่ง
หากรางวัลเมื่อครู่เป็นเรื่องน่ายินดี การวิวัฒน์ในตอนนี้ก็เป็นความยินดีที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!
แค่เติมคำว่า “โกลาหล” เข้าไป ความหมายก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!
ในหงหวง สิ่งใดเลิศล้ำที่สุด?
สิ่งใดที่มีคำว่า “โกลาหล” พ่วงท้าย ล้วนเป็นสุดยอดในหมู่สุดยอดทั้งสิ้น!
เทพมารโกลาหล สมบัติวิเศษโกลาหล ไข่มุกโกลาหล...
ตอนนี้เขาก็มีสายเลือดและวิชาบำเพ็ญระดับโกลาหลแล้ว!
คราวนี้เรียกได้ว่าทะยานขึ้นฟ้า ต่อให้ขึ้นจรวดก็ยังไล่ตามไม่ทัน!
“ต้องการหลอมรวมสายเลือดมดเขาสวรรค์โกลาหลทันทีหรือไม่?”
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอีกครั้ง
“หลอมรวม! ต้องหลอมรวมแน่นอน!”
หลินหยวนยืนยันโดยไม่ลังเล
ในชั่วขณะที่ความคิดของเขาจบลง พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจบรรยายได้ก็ปะทุขึ้นจากส่วนลึกที่สุดของวิญญาณ!
“หึ่ง——!”
ร่างมดสีเขียวของเขาราวกับเตาหลอมที่ถูกจุดไฟ พลันระเบิดแสงเทพเจิดจ้าพร่างพรายออกมา
กลิ่นอายที่เก่าแก่ที่สุด ป่าเถื่อนที่สุด และทรงอำนาจที่สุดซึ่งสืบทอดมาจากสายเลือด พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา!
กร๊อบ! กร๊อบ!
ร่างอันแสนเล็กจ้อยของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงในชั่วขณะนี้ บนเกราะแข็งปรากฏลวดลายสีทองโบราณลึกลับนับไม่ถ้วน ลวดลายเหล่านั้นราวกับอักขระมหามรรค ถักทอเกี่ยวพันกันและแผ่กลิ่นอายอมตะไม่ดับสูญ
บนศีรษะ หนวดคู่เล็ก ๆ ของเขาเริ่มยืดยาว บิดงอ และก่อรูปใหม่ ก่อนจะกลายเป็นเขาสีทองคู่หนึ่งที่คมกริบโอ่อ่า ราวกับสามารถแทงทะลวงฟ้าครามได้!
ความรู้สึกแห่งพละกำลังอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดพลุ่งพล่านและคำรามอยู่ในทุกซอกมุมของร่างกาย!
เขารู้สึกว่าตอนนี้เพียงชกหมัดเดียว ก็สามารถระเบิดตัวเองคนก่อนหน้าหนึ่งร้อยหรือหนึ่งพันคนให้แหลกได้!
พลังที่เพิ่มขึ้นนี้เป็นแบบทวีคูณ! เป็นการบดขยี้อย่างสิ้นเชิง!
ทว่าในขณะที่หลินหยวนกำลังดื่มด่ำกับความตื่นตะลึงจากพลังใหม่ที่ได้รับ จู่ ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงลางเตือนภัยอันตรายอย่างยิ่ง
แย่แล้ว!
ความเคลื่อนไหวใหญ่เกินไป!
เขาสะดุ้งตื่นทันที จึงพบว่ากลิ่นอายจากการเปลี่ยนแปลงสายเลือดของตนแผ่กระจายออกไปอย่างควบคุมไม่ได้แล้ว ทั้งถ้ำสั่นหึ่ง ๆ เพราะพลังนี้
และไม่ไกลจากเขา อาจารย์ผู้กำลังหลอมดอกไม้เก้าสี...
หลินหยวนหันศีรษะไปอย่างแข็งทื่อ
เห็นเพียงนักพรตชุดเขียวที่นั่งขัดสมาธิหยุดการหลอมไปตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ ดวงตาลึกล้ำดุจห้วงดาราคู่นั้นลืมขึ้นแล้ว
แสงเทพสองสายซึ่งประหนึ่งทะลวงผ่านกาลเวลาอันไกลโพ้นและมองทะลุภาพลวงตา ตกลงบนตัวเขาอย่างพอดิบพอดี มดที่กำลัง “เปล่งแสงแผ่ความร้อน” อยู่ตัวนี้