จางฮ่าวอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับนึกคำพูดไม่ออก
เขาจะพูดอะไรได้?
จะขอให้เธออยู่ต่อหรือ?
แต่เขาจะให้คำมั่นสัญญาอะไรกับเธอได้ล่ะ?
หย่าหรือ? เขาทำไม่ได้
ภรรยาอยู่เคียงข้างเขามาสิบปี มอบช่วงวัยสาวที่ดีที่สุดให้เขา ทั้งยังมีลูกสาวแสนน่ารักด้วยกันอีกคน
ต่อให้เขาเลวแค่ไหน ก็ทำลายครอบครัวนี้ไม่ได้
“ฉันรู้แล้ว” ท้ายที่สุด เขาเพียงเอ่ยออกมาสี่คำนี้
หลิ่วถิงถิงเงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำเล็กน้อย “คุณไม่รั้งฉันไว้เหรอ?”
“รั้งคุณไว้แล้วจะมีประโยชน์อะไร?” จางฮ่าวหัวเราะขื่น ๆ “สิ่งที่คุณต้องการ ฉันให้ไม่ได้”
หลิ่วถิงถิงเม้มริมฝีปาก น้ำตาพลันร่วงลงมาในที่สุด
เธอโผเข้าหาอ้อมอกจางฮ่าว ซุกใบหน้าไว้กับแผงอกของเขา ไหล่สั่นไหวแผ่วเบา
จางฮ่าวกอดเธอไว้ ในใจปั่นป่วนด้วยความรู้สึกหลากหลาย
จางฮ่าวมองหลิ่วถิงถิงในอ้อมแขน กลิ่นดอกมะลิจาง ๆ บนกายเธอผสมกับกลิ่นสบู่อาบน้ำยามเช้า ราวกับขนนกเส้นหนึ่งที่ค่อย ๆ ไล้หัวใจเขาอย่างแผ่วเบา
เขาก้มลงจูบริมฝีปากของเธอ
ตอนแรกเป็นเพียงสัมผัสหยั่งเชิง อ่อนนุ่มและอบอุ่น
หลิ่วถิงถิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับเขา มือทั้งสองคล้องขึ้นโอบรอบลำคอ
จุมพิตค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้น แฝงความอาลัยอาวรณ์และเร่งร้อนอยู่หลายส่วน ราวกับต้องการหลอมรวมกันและกันเข้าไว้ในร่างกาย
ระหว่างที่ริมฝีปากและปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัด หลิ่วถิงถิงเบือนหน้า หอบหายใจพลางถามเสียงแผ่วว่า “ที่นี่เหรอ?”
แววลังเลวูบผ่านดวงตา เธอเหลือบมองประตูห้องทำงานที่เพิ่งปิดลงโดยไม่รู้ตัว
แม้จะรู้ว่าช่วงเวลานี้คงไม่มีใครเข้ามา แต่ถึงอย่างไรก็เป็นที่ทำงาน นอกหน้าต่างกระจกคือทางเดินโล่งกว้าง แม้จะรูดมู่ลี่ลงแล้ว หากมีใครเดินผ่าน เงาก็ยังอาจทอดเข้ามาได้
ลูกกระเดือกของจางฮ่าวขยับขึ้นลง สายตาร้อนแรงจับจ้องพวงแก้มแดงระเรื่อของเธอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนให้คิด
“ที่นี่ไม่เร้าใจดีเหรอ?” เสียงของเขาทุ้มต่ำแหบพร่า เปี่ยมเสน่ห์ชวนลุ่มหลง “พวกเรายังไม่เคยลองเลย”
นิ้วยาวของเขาลูบผ่านไหปลาร้าของเธอ สัมผัสได้ว่าผิวกายเย็นลงเล็กน้อย
เครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเย็นฉ่ำ ทว่าอุณหภูมิระหว่างคนทั้งสองกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลิ่วถิงถิงกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แววตาวูบไหว
เธอรู้ว่าเขาพูดถูก พวกเขาไม่เคยทำเรื่องแบบนี้ในห้องทำงานจริง ๆ
ที่ผ่านมาไม่ใช่โรงแรม ก็เป็นคลับส่วนตัวชานเมืองที่เขาขับรถไปเป็นครั้งคราวโดยอ้างว่าต้องทำงานล่วงเวลา
ส่วนห้องทำงานแห่งนี้คือสถานที่ที่เขาทำงานวันละแปดชั่วโมง บนโต๊ะมีเอกสารกางอยู่ หน้าจอคอมพิวเตอร์ยังสว่าง มุมห้องมีไม้ประดับแผ่ใบอยู่อย่างเงียบงัน
ทุกอย่างดูเป็นปกติเหลือเกิน แต่กลับแฝงแรงเย้ายวนต้องห้ามเอาไว้
“ถ้ามีใครเข้ามาจะทำยังไง?” เธอยังกังวลอยู่บ้าง เสียงเบาลงกว่าเดิม
จางฮ่าวหัวเราะเบา ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านคางเธอ “เวลานี้แม้แต่พนักงานทำความสะอาดก็เลิกงานแล้ว อีกอย่าง...”
เขาล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า กดอยู่สองสามครั้งอย่างคล่องแคล่ว “ฉันเลื่อนประชุมเช้าวันนี้ไปเป็นสิบโมงครึ่งแล้ว”
หลิ่วถิงถิงมองสีหน้ามั่นใจของเขา กำแพงป้องกันด่านสุดท้ายในใจก็พังทลายลง
ผู้ชายคนนี้เป็นแบบนี้เสมอ จัดการทุกอย่างได้อย่างไร้ช่องโหว่
บางทีอาจเป็นความสุขุมที่ควบคุมทุกอย่างได้เช่นนี้ ที่ทำให้เธอทั้งที่รู้ว่าไม่มีวันลงเอย ยังเต็มใจถลำลึกเข้าไป
เธอไม่พูดอะไรอีก เพียงเขย่งปลายเท้าแล้วจูบเขาก่อน
คราวนี้เร่าร้อนและไร้การยับยั้งยิ่งกว่าเมื่อครู่
ฝ่ามือของจางฮ่าวประคองท้ายทอยเธอไว้ ส่วนมืออีกข้างโอบเอว ก่อนจะดันเธอให้ชิดขอบโต๊ะทำงาน
แฟ้มเอกสารบนโต๊ะถูกชนตกลงพื้น กระดาษกระจายออก ส่งเสียงกรอบแกรบ แต่ไม่มีใครคิดจะก้มลงไปเก็บ