จางฮ่าวยืนอยู่ตรงทางเข้าทางเดินสำหรับพนักงานของศูนย์การค้า
หน้าจอโทรศัพท์ของเขาสว่างวาบขึ้นกะทันหัน ข้อความหนึ่งราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางผืนน้ำสงบนิ่ง—หลิ่วถิงถิงบอกว่ากำลังรอเขาอยู่ในห้องทำงาน
เขารู้ดีอยู่แล้วว่านั่นหมายถึงอะไร
เวลานี้ศูนย์การค้ายังไม่เปิดให้บริการ แม่บ้านเพิ่งถูพื้นเสร็จ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อยังลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
ทั้งอาคารเงียบสงบราวกับยักษ์ใหญ่ที่หลับใหล มีเพียงเสียงฮึมต่ำ ๆ ของเครื่องปรับอากาศส่วนกลาง
จางฮ่าวเก็บโทรศัพท์ จัดเนกไทให้เข้าที่ ก่อนก้าวเข้าไปในลิฟต์
ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง เขาก็มองใบหน้าสุขุมเป็นผู้ใหญ่ของตัวเองในกระจก—ชายวัยสามสิบเจ็ดปีที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นผู้จัดการฝ่ายอาคารสถานที่ของศูนย์การค้าครบวงจรที่ใหญ่ที่สุดในเมือง และมีลูกน้องอยู่ใต้บังคับบัญชากว่าร้อยคน
ในสายตาคนอื่น เขาคือคนประสบความสำเร็จอย่างแท้จริง มีภรรยาที่อ่อนโยนและเพียบพร้อม มีลูกสาวที่เรียนอยู่ชั้นประถม ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและมั่นคง
แต่ใครจะคิดว่าในห้องทำงานของเขายังซ่อนความสัมพันธ์ที่เปิดเผยไม่ได้เอาไว้อีกด้วย?
หลิ่วถิงถิง อายุยี่สิบห้าปี เป็นพนักงานวางแผนคนใหม่ของฝ่ายการตลาด ทั้งสาวทั้งสวย ราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเต็มที่
เมื่อสามเดือนก่อน ในงานเลี้ยงประจำปีของบริษัท เธอถือแก้วเหล้าเดินเข้ามาเรียกเขาว่า “คุณจาง” แววตาชื่นชมและปรารถนาคู่นั้นทำให้ชายวัยกลางคนอย่างเขาตกหลุมรักในชั่วพริบตา
ลิฟต์จอดที่ชั้นหก ทางเดินว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ จางฮ่าวหยิบกุญแจออกมาไขประตูห้องทำงาน แล้วเอื้อมมือปิดล็อกจากด้านใน
“ทำไมเพิ่งมาล่ะ?”
หลิ่วถิงถิงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา มือหนึ่งถือกาแฟ ก่อนส่งยิ้มหวานให้เขา
วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงดำรัดรูป ผมยาวสยายลงบนบ่า แต่งหน้าอย่างประณีต เห็นได้ชัดว่าแต่งตัวมาอย่างตั้งใจ
จางฮ่าวเดินเข้าไปนั่งข้างเธอ “มาเช้าขนาดนี้ ไม่กลัวคนเห็นหรือ?”
“จะกลัวอะไรล่ะ?” หลิ่วถิงถิงวางถ้วยกาแฟ เอนตัวเข้าหาเขา ปลายนิ้ววาดวงเล่นบนอกเสื้อ “ชั้นนี้มีแค่คุณที่มีห้องทำงานนี่คะ คนอื่นก็เริ่มงานเก้าโมงกันทั้งนั้น”
กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเธอลอยแตะจมูก จางฮ่าวขยับลูกกระเดือก ก่อนยื่นมือโอบเอวเธอไว้
“คิดถึงผมหรือ?” เขาถาม
“คุณว่าไงล่ะ?” หลิ่วถิงถิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “เมื่อคืนส่งข้อความหาคุณก็ไม่ตอบ ฉันนึกว่าคุณลืมฉันไปแล้วเสียอีก”
“เมื่อคืนผมช่วยลูกสาวทำการบ้าน เสร็จแล้วก็หลับไปเลย” จางฮ่าวอธิบาย
หลิ่วถิงถิงเบะปาก แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ
เธอฉลาดมาก รู้ว่าเมื่อไรควรออดอ้อน และเมื่อไรควรหยุดแต่พอดี
ความรู้จักวางตัวอย่างเหมาะเจาะเช่นนี้เอง เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้จางฮ่าวถอนตัวจากเธอไม่ขึ้น
ทั้งคู่คลอเคลียกันอยู่พักหนึ่ง จู่ ๆ หลิ่วถิงถิงก็ผละออกจากอ้อมแขนของเขา สีหน้าจริงจังขึ้น “จริงสิ ที่ฉันมาหาคุณก็เพราะมีเรื่องสำคัญจะบอก”
“เรื่องอะไร?”
“ฉันอยากย้ายไปสำนักงานใหญ่” หลิ่วถิงถิงสบตาเขา “ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการตลาดที่เซี่ยงไฮ้ว่างอยู่ ฉันอยากสมัครค่ะ”
จางฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากไปไกลขนาดนั้น?”
“ไม่ใช่เพิ่งคิดขึ้นมาได้หรอกค่ะ” หลิ่วถิงถิงถอนหายใจ “ฉันคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ถ้าอยู่ที่นี่ ฉันก็เป็นได้แค่พนักงานตัวเล็ก ๆ มีแต่ไปสำนักงานใหญ่เท่านั้นถึงจะมีโอกาสก้าวหน้า อีกอย่าง...”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าเรายังเป็นแบบนี้ต่อไป ก็ไม่ใช่ทางออกค่ะ”
ถ้อยคำนั้นราวกับสาดน้ำเย็นใส่ จางฮ่าวใจหายวาบ
“หมายความว่ายังไง?” เขาถาม
“จางฮ่าว คุณเป็นคนดี ฉันรู้ว่าคุณจริงใจกับฉัน” หลิ่วถิงถิงก้มหน้า มือบิดประสานกัน “แต่ฉันจะเป็นคนรักของคุณไปตลอดไม่ได้หรอกค่ะ ปีนี้ฉันอายุยี่สิบห้าแล้ว แม่เริ่มเร่งให้ฉันไปดูตัว ฉันไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดไปตลอดชีวิต”
ภายในห้องทำงานเงียบงันไปหลายวินาที มีเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศ