สุดท้ายคุณปู่ซูก็เป็นคนดึงทุกคนกลับเข้าเรื่อง
“เอาละ อย่าเพิ่งดีใจไป ของนี่ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ทำงาน ผลิตน้ำได้วันละ 20 ตัน ตอนนี้ทำออกมาได้สัก 5 เครื่องก็นับว่าเก่งแล้ว”
ทุกคนเงียบกันอีกครั้ง นั่นหมายความว่าผลิตน้ำได้วันละ 100 ตัน
ถ้าจ่ายน้ำให้แค่เมืองของพวกเขา ก็คงพอถูไถ
แต่ทางเมืองอวี้ตูก็ใช่ว่าจะปล่อยปละละเลยได้เสียเมื่อไร
สุดท้ายแม่ทัพเฒ่าฮั่วก็เอ่ยถึงประเด็นสำคัญ
“อากาศร้อนขนาดนี้ จะขนส่งน้ำกลับมายังไง? ตอนนี้อุณหภูมิกลางแจ้งตอนกลางวันอยู่ที่ 58 องศา”
ฮั่วจ่านถิงเสนอว่า “ทำได้แค่เดินทางตอนกลางคืน แล้วขนน้ำที่ยังไม่ผ่านการกรองกลับมา เพราะตรวจสอบได้จำกัด”
แม่ทัพฮั่วตบไหล่หลานชาย ก่อนพูดกับทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น
“พวกเราแก่แล้ว คอยบัญชาการอยู่เบื้องหลังก็พอ ต่อจากนี้ก็ยกให้คนหนุ่มสาวจัดการ”
พวกผู้อาวุโสต่างพยักหน้าเห็นด้วย ส่วนบรรดาพ่อ ๆ กลับมองหน้ากันไปมา
เดี๋ยวนะ แล้วพวกเขาล่ะ?
ข้ามพวกเขาไปเลยหรือ? พวกเขาเพิ่งห้าสิบเอง ยังไม่ถือว่าแก่สักหน่อย...
แต่กลับถูกเมินพร้อมกันหมด เพราะอายุห้าสิบก็ไม่ใช่คนหนุ่มแล้ว
ในยุคนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น เรื่องไม่คาดฝันเป็นเรื่องปกติเกินไปแล้ว
เรื่องนี้จึงตกลงกันตามนั้น
ฮั่วจ่านถิงในฐานะผู้บัญชาการใหญ่ หรือก็คือหัวหน้าฐานที่มั่น รับผิดชอบกองกำลังใต้บังคับบัญชา;
ไป๋หลี่โม่ดูแลงานส่งกำลังบำรุง ควบคุมและแจกจ่ายเสบียงกับสิ่งของต่าง ๆ;
เซียวเหยียนฝึกคนหนุ่มสาวและจัดตั้งหน่วยรักษาความปลอดภัย รับผิดชอบดูแลความสงบเรียบร้อยและลาดตระเวนรักษาความปลอดภัย;