ชายหน้าบากมีแววหวาดกลัวฉายชัดในดวงตาเสียที มือที่กำมีดสั้นสั่นเล็กน้อย
“คะ...คุณเป็นใครกันแน่?”
ม่อเฉิงเฉิงมองอีกฝ่ายอย่างเอือมระอา “สมองมีปัญหาหรือไง? บุกมาปล้นบ้านฉัน แล้วยังมาถามว่าฉันเป็นใครอีก?”
ชายร่างใหญ่หน้าบากพูดไม่ออก เขาหันไปมองพวกเดียวกันที่ยังร้องโอดครวญอยู่บนพื้น ก่อนจะมองกระบองในมือม่อเฉิงเฉิง
สุดท้ายเขาหันไปมองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้านหลังหญิงสาวอย่างไม่ยอมแพ้ แล้วกัดฟันพูดว่า
“ถอนตัว”
พวกที่มาด้วยกันรีบเข้าไปพยุงคนแขนหัก จากนั้นก็พากันวิ่งตามหัวหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนคนที่หมดสติ พวกนั้นทิ้งไว้ตรงนั้นเลย
ม่อเฉิงเฉิงไม่มีเวลาว่างไปไล่ตาม นี่ก็ไม่ใช่ธุระที่เธอต้องจัดการ
เสียทั้งเวลาและแรง แล้วยังอาจเผลอฆ่าใครตายจนต้องมานั่งทะเลาะกันอีก
เธอเดินเข้าไปเตะคนที่หมดสติหนึ่งที พอแน่ใจว่าแค่สลบก็เลิกสนใจ
จากนั้นหันกลับไปจะเปิดประตูเข้าบ้าน น่าหงุดหงิดจริง ๆ มาขัดจังหวะดูซีรีส์ของเธอ ตอนนั้นกำลังจะถึงบทสรุปอยู่แล้วแท้ ๆ
“คุณ...คุณม่อ ขอบคุณครับ...”
ม่อเฉิงเฉิงเพียงเหลือบมองอีกฝ่าย ก่อนจะได้ยินเสียงจากบ้านตระกูลหวังข้าง ๆ
มือที่กำลังจะเปิดประตูของม่อเฉิงเฉิงชะงักทันที เธออยากดูเรื่องสนุกขึ้นมาจะทำยังไงดี?
ก็ต้องดูสิ! อยากดูอยู่แล้วนี่
เธอหันกลับไปพิงประตูใหญ่ตามสบาย กอดอกพลางมองไปทางหน้าบ้านตระกูลหวัง
ถ้าไม่ได้สวมหน้ากากอยู่ เธอคงอยากหยิบเมล็ดแตงโมมากินด้วยซ้ำ
คนในตระกูลโจวเห็นว่าเรื่องทางนี้จบแล้ว ก็ทยอยลุกขึ้นจากพื้น