ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนรับขวานมาแล้วลงมือทำงานทันที “ผมจะเรียนรู้เอง”
ช่วงแรก ๆ ม่อเฉิงเฉิงเห็นเขาทำงานแล้วใจหายใจคว่ำ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ค่อย ๆ ทำได้คล่องแคล่วขึ้น
ม่อเฉิงเฉิงเห็นว่าเขาทำได้ไม่เลว จึงพยักหน้าอย่างพอใจ “คุณชื่ออะไร?”
มือที่กำลังทำงานของโจวหลี่ชะงัก “โจวหลี่”
“ต่อไปคุณมาทำงานให้ฉันทุกวันไหม?”
โจวหลี่วางขวานลง ยืนพักอยู่ข้าง ๆ ก่อนตอบว่า
“ผมจะมาทุกวัน ช่วยจัดการพวกนี้ให้เรียบร้อย” เขามองห้องนอนแล้วรู้สึกขัดตาจนทนไม่ไหวจริง ๆ
ม่อเฉิงเฉิงครุ่นคิด “ข้างนอกยังพอไปรับน้ำกับอาหารได้วันละถัง ต่อไปคุณไปรับมาให้ฉันก็แล้วกัน ของที่รับมาได้ถือเป็นค่าจ้างของคุณ”
แม้น้ำที่แจกฟรีข้างนอกทุกวันจะขุ่นมากแล้วก็ตาม
รับกลับมาต้องปล่อยให้ตกตะกอนอยู่นานกว่าจะใช้ได้
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังนับเป็นทรัพยากรหายาก
ในเมื่อเธอเองก็ไม่ต้องการ เอามาเป็นค่าตอบแทนเสียยังดีกว่า
จัดลานบ้านให้เรียบร้อยแล้ว เธอก็จะได้ไปหาเก็บฟืนเพิ่ม
โจวหลี่ตกใจ รีบปฏิเสธ “ของมีค่าขนาดนี้ ผมรับไว้ไม่ได้”
แม้เขาจะอยากได้มาก แต่ก็รู้สึกเหมือนเอาเปรียบอีกฝ่าย
ทว่าม่อเฉิงเฉิงไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้มากนัก
เธอพูดตัดบทเขาตรง ๆ “ขอพูดให้ชัดก่อน หนึ่ง คุณห้ามพาใครเข้ามาในลานบ้านของฉัน รวมถึงหลานชายของคุณด้วย เรื่องในลานบ้านฉันก็ห้ามเอาไปพูดข้างนอก
อีกอย่าง ถ้าวันไหนพี่ชายกับพี่สะใภ้ของคุณคิดเล่นงานฉันขึ้นมา อย่าหาว่าฉันไม่ไว้หน้าแล้วกัน”
โจวหลี่ชะงักคำพูดที่จะปฏิเสธ เขาเข้าใจความหมายของม่อเฉิงเฉิงแล้วหรือว่าเธอตั้งใจจะให้เขาทำงานไปอีกนาน?