“พ่อของอวี้ฮ่าวหรานเป็นผู้อำนวยการสำนักงานตำรวจ ส่วนฉันเป็นครูใหญ่โรงเรียนมัธยม ครอบครัวของเราก็เป็นอย่างที่เห็น ฮ่าวหรานจะเข้ารับราชการในอนาคต คนที่เขาแต่งงานด้วยต้องมีฐานะเหมาะสมกัน ถ้าเธอชอบเขาจริง ๆ และอยากให้เขาได้ดี ก็ช่วยเลิกกับเขา อย่าทำให้ประวัติของเขามีมลทินเลย”
ใช่แล้ว มลทินจริง ๆ การมีรักฝังใจสลักลึกกับเด็กกำพร้าคนหนึ่งในมหาวิทยาลัย จะทำให้คนในแวดวงชนชั้นสูงมองว่าอีกฝ่ายใช้อารมณ์ตัดสินใจและไม่มีวิสัยทัศน์ระยะยาว
คนชั้นสูงที่อยากดองเป็นญาติกันหลายคนจะปฏิเสธเขาโดยไม่ลังเล สังคมชั้นสูงก็จริงจังกับเรื่องผลประโยชน์ถึงเพียงนี้
ถ้าแฟนที่อวี้ฮ่าวหรานคบตอนเรียนมหาวิทยาลัยเป็นลูกสาวผู้ว่าฯ หรือลูกสาวนายกเทศมนตรี พวกเขาคงไม่สนใจเลย คบกันสำเร็จก็เป็นแรงหนุนให้เขา ถ้าไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็เป็นประวัติรักที่ดูมีระดับ
แม้อีกฝ่ายจะวางตัวอ่อนโยน ยิ้มได้อย่างเหมาะสม และคำพูดก็ไม่ได้ดูหมิ่นเธอตรง ๆ แต่ความรู้สึกเหนือกว่าที่ติดตัวมาโดยธรรมชาติ ก็ทำให้คนที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและมีจิตใจอ่อนไหวอย่างเธอรู้สึกอึดอัดอย่างยิ่ง
ยิ่งตอนท้ายอีกฝ่ายยื่นบัตรธนาคารให้เธอ ในบัญชีมีเงินอยู่หนึ่งแสนหยวน ม่อเฉิงเฉิงก็ยิ่งรู้สึกอับอายและขบขัน
ม่อเฉิงเฉิงไม่ได้รับเงินของอีกฝ่าย ทั้งยังบอกว่าเธอจะเลิกกับลูกชายของอีกฝ่าย ขอให้ต่อไปอย่ามารบกวนชีวิตเธออีก
ตอนนั้นม่อเฉิงเฉิงโทรหาอวี้ฮ่าวหรานทันที บอกเลิกกับเขาตรง ๆ ไม่ได้แต่งเหตุผลขึ้นมาให้ตัวเองรับผิดแทน แต่พูดไปตามจริงว่าแม่ของเขามาหาเธอถึงที่ทำงานพิเศษ ทำให้เธอเดือดร้อนมาก ดังนั้นทั้งคู่แยกทางกันเถอะ