“ฉันเลิกกับเฉินซวี่หรานแล้ว”
แม่เซี่ยงยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม “เลิกกันแล้วเหรอ? แล้ว...แล้วเงินพวกนี้มาจากไหน?”
สายตาของนางกวาดมองลูกสาว “เฉินเฉิน บอกความจริงกับแม่มา ลูกไม่ได้...ไม่ได้ไปทำเรื่องที่ไม่ควรทำใช่ไหม?”
เซี่ยงเฉินเฉินนั่งไขว่ห้าง เลิกคิ้วมองแม่ น้ำเสียงเจือแววถาม “แม่อยากให้เงินก้อนนี้มาจากไหนล่ะ? แม่โทรมาขอเงินจากฉันทุกวัน แล้วคิดว่าเงินฉันจะมาจากไหนได้?”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างสงสัย “อะไร ถ้าเงินนี้ไม่สะอาด แม่ก็จะไม่รักษาพ่อแล้วเหรอ?”
คำพูดนั้นราวกับมีดที่แทงทะลุใจแม่เซี่ยง
สีหน้านางซีดเผือดในพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
“เฉินเฉิน พูดแบบนี้ได้ยังไง...แม่เป็นห่วงลูก...” น้ำตาของแม่เซี่ยงไหลพราก
“บ้านเราเป็นแบบนี้ แม่จะทำยังไงได้? แม่ก็แทบจะพังแล้ว บางครั้งยังคิดอยากกินยาตายไปพร้อมกับพ่อของลูก จะได้ไม่เป็นภาระลูก...”
เมื่อเห็นแม่เซี่ยงเป็นเช่นนี้ เซี่ยงเฉินเฉินก็ได้แต่ถอนหายใจในใจ
ที่จริง ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พ่อกับแม่เซี่ยงรักลูกมาก เพียงแต่ถูกชีวิตบีบคั้นจนหมดทาง จึงคอยเรียกร้องจากลูกสาวไม่หยุด
คนเราเมื่อแก่ตัวลงก็มักพึ่งพาลูกที่โตแล้วโดยไม่รู้ตัว แต่กลับลืมไปว่าไหล่เล็ก ๆ ของอีกฝ่ายจะรับภาระไหวหรือไม่
ในตอนนั้นเอง พ่อเซี่ยงที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยก็ฟื้นขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ จึงลุกพรวดขึ้นอย่างตื่นตระหนก ยื่นมือไปดึงเข็มที่หลังมือออก
“กั๋วหัว!” แม่เซี่ยงร้องลั่น
แต่พ่อเซี่ยงดึงเข็มออกไปแล้ว เลือดซึมออกมาเป็นหยด
เขาฝืนลงจากเตียง เดินโซเซเข้าหาลูกสาว