เธอกวาดตามองสองที ก่อนคลายนิ้ว มือถือก็วางกลับลงที่เดิมดัง «กึก»
ไม่มีทีท่าว่าจะตอบกลับแม้แต่น้อย
มืออีกข้างยกขึ้นจากน้ำอุ่น หยดน้ำไหลลงมาตามแขน
หงายฝ่ามือขึ้น บุหรี่ซองเล็กก็ปรากฏขึ้นมาในอากาศ
เธอใช้นิ้วเปิดซอง คาบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน
ส่วนที่เหลือทั้งซองถูกโยนไปข้าง ๆ ให้วางเป็นเพื่อนกับมือถือ
ไฟแช็กดังแกร๊ก เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นมา
เธอโน้มตัวเข้าไปจุดบุหรี่ สูดเข้าลึก ๆ จากนั้นก็เอนหลังพิงขอบอ่างอย่างผ่อนคลาย
ควันค่อย ๆ ลอยออกจากปาก ปะปนกับไอน้ำในห้องน้ำ ก่อนลอยขึ้นไปบนเพดานเป็นกลุ่ม ๆ
เธอหรี่ตามอง สีหน้าคร้าน ๆ คล้ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็เหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย
เถ้าบุหรี่สะสมยาวเหยียด โค้งงอห้อยอยู่ตรงปลายมวน
เธอไม่เคาะมันออก เพียงมองดูมันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีขาว เปราะบาง แล้วร่วงลงไปในน้ำเองอย่างไร้เสียง ก่อนละลายหายไป
หลังจัดการกับใบหน้าของตัวเองเสร็จ เธอก็ล้มตัวลงบนเตียงใหญ่ในโรงแรม กลิ้งไปมาอย่างสบายใจ ก่อนถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
ทั้งที่เพิ่งมาถึงได้วันเดียว แต่กลับรู้สึกเหมือนผ่านมานานมากแล้ว
ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพักจริง ๆ
เธอไม่ได้คิดจะกลับไปห้องเช่าของเจ้าของร่างเดิม สัญญาเช่าก็ใกล้หมดแล้ว เดี๋ยวเจ้าของห้องคงไปจัดการเอง
ข้างในก็ไม่มีอะไรเท่าไร มีแต่ของใช้ในชีวิตประจำวันของเจ้าของร่างเดิมกับเฉินซวี่หราน ใครอยากได้ก็เอาไป ไม่เอาก็ทิ้งเสีย
เหมือนมือถือเครื่องนั้นที่เจ้าของร่างเดิมใช้มาหลายปี ข้างในเต็มไปด้วยรูปถ่ายของทั้งคู่ ตอนนั้นเธอก็ฟอร์แมตข้อมูลทั้งหมดแล้วโยนลงถังขยะไปเลย
เมื่อผ่านไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตเถอะ ให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้และผู้ชายคนนั้นจากไปพร้อมกับเด็กสาวคนนั้นด้วย