สภาพแวดล้อมของโรงพยาบาลประจำเมืองดีกว่ามากจริง ๆ ตัวโรงพยาบาลใหญ่ขึ้นไม่น้อย เช่นเดียวกับจำนวนคนที่เพิ่มขึ้น
เซี่ยงเฉินเฉินตรงไปยังแผนกโลหิตวิทยา เพื่อพบหัวหน้าแพทย์หลี่ที่คุณหมอหวังแนะนำ
“คุณคือคุณเซี่ยงที่คุณหมอหวังพูดถึงใช่ไหม” หัวหน้าแพทย์หลี่อายุราวสี่สิบกว่า สวมแว่นกรอบทอง ดูสุภาพและมีภูมิฐาน
“ใช่ค่ะ หัวหน้าแพทย์หลี่ ฝากพ่อของฉันด้วยนะคะ”
“เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว” หัวหน้าแพทย์หลี่ยื่นแบบฟอร์มกองหนึ่งให้เธอ “กรอกพวกนี้ก่อน แล้วค่อยไปจ่ายเงินมัดจำ”
กรอกแบบฟอร์ม จ่ายเงิน และทำเรื่องต่าง ๆ เซี่ยงเฉินเฉินจ่ายเงินมัดจำไปก่อน 50,000 หยวน ส่วนค่ารักษาในภายหลังต้องรอตรวจคุณพ่อเซี่ยงใหม่ก่อนจึงจะกำหนดได้
ยอดเงินคงเหลือปัจจุบัน 2,880,260 หยวน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถพยาบาลที่พาคุณพ่อเซี่ยงมาถึง เขาถูกส่งตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยเดี่ยว
ห้องนี้ไม่ใช่ห้องที่ดีที่สุด เป็นเพียงห้องพักคนเดียว มีห้องน้ำส่วนตัวและเตียงสำหรับญาติที่มาเฝ้า
ห้องที่ดีกว่านี้ก็มี แต่ราคาแพงกว่า เซี่ยงเฉินเฉินคิดจะเลือกห้องนั้น ทว่าน่าเสียดายที่ไม่มีห้องว่าง
ถึงสภาพห้องจะเป็นแบบนี้ แต่พอคุณแม่เซี่ยงเห็นก็ยังจับแขนเซี่ยงเฉินเฉินแน่นด้วยความกังวล “นี่... นี่ต้องเสียเงินเท่าไหร่กัน...”
เซี่ยงเฉินเฉินค่อย ๆ ดึงแขนกลับอย่างแนบเนียน “แม่ รีบช่วยพ่อนอนลงเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน”
คุณพ่อเซี่ยงเองก็ไม่ค่อยกล้านอนลง เพราะแค่นอนอยู่ตรงนี้ก็เหมือนเงินไหลออกไปแล้ว
ชีวิตสองปีที่ผ่านมาได้ขัดเกลาความฮึกเหิมในอดีตของเซี่ยงกั๋วหัวจนกลายเป็นความหวาดหวั่น เรื่องเงินเป็นหัวข้อที่ครอบครัวนี้ไม่อยากพูดถึง แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เสมอ