วันที่นั้นเป็นวันที่ม่อเฉิงเฉิงไม่มีวันลืม แม้ตายก็ไม่มีวันลืม วันที่ 28 กันยายน ปี 2085 ทั่วโลกเกิดหมอกหนาขึ้นอย่างไร้สัญญาณเตือน หมอกปกคลุมต่อเนื่องนาน 7 วัน จนโลกทั้งใบเป็นอัมพาต
น้ำประปาและไฟฟ้าถูกตัดขาด การสื่อสารทุกช่องทางหยุดชะงัก จากนั้นภัยพิบัตินานาชนิดก็ประดังเข้ามา ทั้งความร้อนจัด ความหนาวจัด หมอกหนา ฝนตกหนัก กลางวันยาวนาน กลางคืนยาวนาน ฝูงตั๊กแตน ภัยแล้ง น้ำท่วม ฝนกรด ลมกระโชกแรง และแผ่นดินไหว
ทันใดนั้นดวงตาของม่อเฉิงเฉิงก็สว่างวาบ ใช่แล้ว เธอกลับมาพร้อมมิติส่วนตัว เธอยังมีไพ่ตายอยู่ ขอเพียงกักตุนเสบียงให้เพียงพอในช่วงเดือนสุดท้าย นั่นก็หมายความว่านี่เป็นโอกาสให้เธอชดเชยความเสียใจที่มีต่อโลกของตัวเองหรือเปล่า
มิน่าล่ะถึงไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เพราะเธอก็คือเจ้าของร่างเดิมนั่นเอง
ไม่ว่ายังไง ต้องออกไปจากที่นี่ก่อน เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้คือจัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อย
วันสิ้นโลกโหดร้ายขนาดนั้น เธอยังยื้อชีวิตมาได้ตั้งหลายปี ไม่มีเหตุผลอะไรที่พอกลับมาก่อนวันสิ้นโลก มีเวลาเตรียมตัว แถมยังมีความทรงจำล่วงหน้าถึง 15 ปีแล้วจะยังใช้ชีวิตได้ไม่ดีอีก
เธอสะบัดผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง
ร่างกายยังคงแข็งทื่ออยู่บ้าง แต่แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวากลับจางหายไปแล้ว
การเคลื่อนไหวกะทันหันของเธอทำให้ทั้งหมอโรงเรียนและหลินอี้เหวินตกใจ
“นักเรียน เธอ...” หมอโรงเรียนเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
“ฉันไม่เป็นไรแล้วค่ะ” ม่อเฉิงเฉิงพูดแทรก เสียงแหบพร่า “คุณครูออกใบลาให้ฉัน 7 วันได้ไหมคะ? ฉันอยากพักสักหน่อย”