ม่อเฉิงเฉิงถือใบลาที่หมอประจำโรงเรียนออกให้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างกำบัตรธนาคารที่มียอดเงินมหาศาลถึง 2 ล้านหยวนไว้แน่น
เธออดคิดไม่ได้ว่า เมื่อชาตินี้มีสิ่งเหล่านี้แล้ว ชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปจากเดิมได้จริงหรือเปล่า
ด้านนอกอาคาร แสงแดดกำลังงดงาม ดวงอาทิตย์ยามบ่ายสามโมงกว่าอาบไล้ใบหน้า ให้ความอบอุ่นจนม่อเฉิงเฉิงไม่อยากหลบเลี่ยง เธอเพียงดื่มด่ำกับมันอย่างละโมบ
สายลมปลายฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูร้อนพัดมาแผ่วเบา หอบกลิ่นดอกไลแลกมาด้วย
ไม่ไกลนัก เสียงนักศึกษาหยอกล้อหัวเราะกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ดังมา ทุกอย่างช่างดีเหลือเกิน ทุกหนแห่งอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของชีวิต
เธอยกมือขึ้นบังดวงตา หรี่ตามองดวงอาทิตย์บนฟ้า
อีกหนึ่งเดือน อีกแค่หนึ่งเดือน ความงดงามทั้งหมดนี้ก็จะสูญสลายไป
เธอต้องใช้เงินที่มีอยู่ในมือเก็บสำรองไว้ให้มากที่สุด เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตมั่นคงปลอดภัยอย่างน้อย 50 ปี
แล้วหลังจากนั้นล่ะ? เธอไม่รู้ รู้เพียงว่าเธอโชคดีกว่าคนส่วนใหญ่
เธอได้โอกาสกลับมาอีกครั้ง ส่วนคนอื่น ๆ กลับเลือนหายไปในกระแสธารแห่งกาลเวลา ไม่มีวันได้พบกันอีก
ม่อเฉิงเฉิงก้มมองบัตรธนาคารในมือ แล้วรู้สึกว่าตัวเองในชาติก่อนช่างน่าขันเหลือเกิน
ทั้งที่มีโอกาสได้เงินก้อนโตมาอยู่ในมือ สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรสักแดง แถมยังต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
จริงอย่างที่ว่า คนเราใจดีเกินไปไม่ได้ หน้าบางก็ไม่ได้กินอะไร หน้าหนาเข้าไว้ถึงจะได้กินเต็มที่ ดูบัตรใบนี้สิ นี่แหละสัจธรรม ใช่ไหม?