ม่อเฉิงเฉิงฟื้นคืนสติขึ้นมา ความรู้สึกแรกคือสบายเหลือเกิน ร่างกายอบอุ่นไปทั้งตัว เธอไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้ว
แค่ความสบายนี้อย่างเดียว ม่อเฉิงเฉิงก็กล้าฟันธงว่านี่ต้องเป็นโลกปกติแน่
เสพสุขสักหน่อยก็พอแล้ว ยังไงก็ต้องรีบทำความเข้าใจสถานการณ์ จะได้วางแผนเอาชีวิตรอดต่อจากนี้ได้ถูก
แต่แปลก ทำไมถึงไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมล่ะ?
เธอจำได้ชัดว่าในคัมภีร์《เคล็ดเวียนวัฏ》บันทึกไว้ว่า หลังวิญญาณข้ามภพ จะได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมทันที หรือเป็นเพราะนี่เป็นโลกแรก วิชาถึงทำงานผิดพลาดกันนะ?
ช่างเถอะ ค่อย ๆ ดูไปทีละก้าวแล้วกัน
เธอฝืนลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีขาวสะอาด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อคลุ้งอยู่ในอากาศ เป็นโลกยุคปัจจุบันแน่นอน
กลิ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานเหลือเกิน หอมเสียยิ่งกว่ากลิ่นไหน ๆ จนชวนให้เคลิบเคลิ้ม
ว้าว เตียงนุ่มสบาย ผ้าห่มอุ่น ๆ แถมยังมีแสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ดีจริง ๆ
“นักศึกษา ฟื้นแล้วเหรอ?” ขณะที่ม่อเฉิงเฉิงกำลังดื่มด่ำกับความสุข จู่ ๆ เสียงผู้หญิงที่ฟังดูเป็นห่วงก็ดังขึ้นข้างกาย ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง
มัวแต่เพลิดเพลินจนไม่ทันสังเกตว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยจริง ๆ ด้วย ความสุขสบายทำให้คนลดความระแวดระวังลงสินะ
ไม่อย่างนั้น ด้วยความระวังตัวของเธอในวันสิ้นโลก คงลุกขึ้นมาสับอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ไปแล้ว
เมื่อเห็นใบหน้าผู้หญิงขยับเข้ามาใกล้กะทันหัน สีหน้าของม่อเฉิงเฉิงก็เปลี่ยนไป เธอผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที