บทที่ 8 ตระกูลม่อ
ซูเยว่หลีสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ นางต้องตัดตัวเองออกจากเรื่องนี้ให้ได้ก่อน
“เป็นความผิดของข้าที่ดูแลคนในเรือนไม่ทั่วถึง ไม่รู้เลยว่าบ่าวไพร่จะต่อหน้าทำอย่างลับหลังอย่าง ทั้งยังนึกไม่ถึงว่าคุณหวังเอี่ยเหนียงจะ...”
นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่ออย่างเจ็บปวดว่า “ถึงกับกล้ายักยอกแม้แต่ค่าใช้จ่ายของลูกสาวแท้ ๆ นี่เป็นความผิดพลาดของข้าเอง”
หลิวซื่อแห่งเรือนรองร้อนใจแทบแย่ “พอเถอะ อย่าพูดเรื่องนี้เลย ตอนนี้ต้องรีบตามคนกลับมาให้ได้ก่อน”
ปกตินางไม่ค่อยลงรอยกับซูเยว่หลี จึงยินดีไม่น้อยที่เห็นเรือนใหญ่เกิดความวุ่นวาย แต่เวลานี้เรื่องไม่ได้เกี่ยวแค่เรือนใหญ่ หากเป็นเรื่องของตระกูลม่อทั้งตระกูล
“พี่สะใภ้รองพูดถูก ต้องรีบตามคนกลับมา เพียงแต่ป่าหมอกครามไม่เป็นมิตรกับคนที่ไร้พลังบำเพ็ญ ผ่านมาเกือบสองวันแล้ว เกรงว่า...”
คำพูดของโจวซื่อแห่งเรือนสามชัดเจนอยู่แล้วว่า คนผู้นั้นคงรอดยาก
ม่อหยุนเยว่ นายท่านแห่งเรือนสาม ถอนหายใจเบา ๆ “งานแต่งยกเลิกไม่ได้เด็ดขาด ยังมีเวลาอีกหลายวัน ตอนนี้พยายามตามหาคนก่อน ถ้าหาไม่เจอค่อยว่ากัน”
ถึงคุณชายตระกูลหลินจะกลายเป็นคนไร้ค่า เขาก็ยังเป็นคุณชายตระกูลหลิน แม้ตอนนี้ตระกูลหลินจะทอดทิ้งเขาแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นหน้าตาของตระกูล จะปล่อยให้ใครเหยียบย่ำตามใจไม่ได้