คืนหนึ่งในอีกไม่กี่วันต่อมา ม่อเฉิงเฉิงกำลังนอนอ่านนิยายอยู่บนเตียงใหญ่ในมิติส่วนตัว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผิดปกติดังมาจากด้านนอกมิติ
ตั้งใจฟังดี ๆ คราวนี้ไม่ใช่ในลานบ้าน แต่กลับเป็นบนหลังคา
ม่อเฉิงเฉิงเดือดดาลขึ้นมา แม่งเอ๊ย ยังไม่จบไม่สิ้นใช่ไหม เห็นเธอเป็นลูกพลับนิ่ม เป็นแกะอ้วนให้เชือดหรือไง ถึงได้อยากเข้ามาบีบกันคนละทีสองที?
แววตาเย็นเยียบ เธอเปลี่ยนเป็นชุดวอร์มที่ขยับตัวสะดวก แล้วจึงวาบออกจากมิติ
เธอหยิบปืนกับมีดสั้นออกมาจากมิติ ไม่สวมรองเท้า ใช้เท้าเปล่าย่ำไปบนพื้นอย่างไร้สุ้มเสียง
ตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง น่าจะมีสองคน อยู่ทางห้องน้ำ
เล่นกันซึ่งหน้าไม่เป็น ถึงกับใช้วิธีลอบกัด แบบนี้ก็อย่ามาโทษเธอแล้วกัน
วิลล่าของเธอผ่านการดัดแปลงมาแล้ว ทางที่จะเข้ามาได้มีไม่มาก นอกจากเดินเข้ามาตามปกติ ก็เหลือแค่ช่องระบายอากาศในห้องน้ำเท่านั้น ไม่เลวนี่ สำรวจเส้นทางมาแล้วสินะ?
เธอไม่รีบร้อน ยืนรออยู่ตรงมุมหนึ่งของห้องน้ำ
เสียงดังแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน «กึก» ฝาครอบด้านนอกของช่องระบายอากาศถูกงัดออก
ม่อเฉิงเฉิงวาบกลับเข้าไปในมิติ มองออกไปจากด้านใน เห็นคนหนึ่งปีนลงมาจากด้านบนก่อน แล้วนั่งยอง ๆ รออยู่ตรงนั้นนานมาก พอแน่ใจว่าไม่มีอันตราย จึงส่งเสียงเบา ๆ ออกไปด้านนอก
ไม่นานก็มีอีกคนกระโดดลงมาจากด้านบน ทั้งสองไม่พูดอะไร แต่ขยับมือทำสัญญาณต่าง ๆ ม่อเฉิงเฉิงเห็นแล้วก็คิดว่าค่อนข้างเป็นมืออาชีพ
เห็นว่าไม่มีใครอื่นแล้ว ม่อเฉิงเฉิงก็ไม่รอต่อ เมื่อคนหนึ่งเดินผ่านจุดที่เธอเพิ่งเข้ามิติไป เธอก็วาบออกมาอย่างรวดเร็ว ฟันลงไปทีเดียว อีกฝ่ายก็ไปเฝ้ายมบาลทันที