คืนนั้น ม่อเฉิงเฉิงกำลังฝึกวิชาดาบอยู่ในมิติส่วนตัว จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผิดปกติจากด้านนอก
เธอรีบออกจากมิติส่วนตัว พุ่งไปที่หน้าต่างแล้วดึงม่านเปิด
แสงไฟลุกโชนขึ้นตรงบริเวณที่อยู่ไม่ไกล ม่อเฉิงเฉิงใจหายวาบ หรือมีใครจุดไฟเผาภูเขากันนะ? ถ้าเป็นอย่างนั้นวิลล่าที่อยู่เชิงเขาของเธอคงไม่เหลือแน่
เธอรีบวิ่งจากชั้นสองขึ้นไปชั้นสาม มองอย่างละเอียดแล้วถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ไฟไม่ได้ไหม้ภูเขา ทำเอาตกใจแทบตาย
แสงไฟอยู่ตรงใจกลางหมู่บ้านวิลล่า ท่ามกลางความมืดมีเสียงตะโกน เสียงร้องไห้โวยวาย แล้วก็เสียงปืนด้วยหรือ?
จลาจล ในที่สุดก็เกิดขึ้นแล้วสินะ
แววตาของม่อเฉิงเฉิงเย็นเยียบลง
ดูท่าคนที่หมดหนทางเหล่านั้นคงถูกกดดันจนถึงขีดสุดแล้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว หรือพูดอีกอย่างคือไม่มีทางทนต่อไปได้อีก
ทนต่อไปก็มีแต่ตาย ลองสู้ดูอาจยังพอมีทางรอด หากถึงคราวต้องตายจริง ๆ ก็ลากคนอื่นลงนรกไปด้วยสักสองคน
เป้าหมายของคนพวกนี้คือคลังเสบียงของกองทัพ รวมถึงคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านวิลล่า อย่างไป๋หลี่โม่กับพวกนั้น หรือแม้แต่...เธอด้วย?
เธอตรวจสอบระบบป้องกันของวิลล่าอย่างรวดเร็ว
ประตูใหญ่ลงกลอนจากด้านใน หน้าต่างปิดสนิท เธอกลับไปชั้นสอง หามุมที่มองเห็นด้านนอกได้ชัด แล้วหยิบหน้าไม้ทหารกับลูกดอกหน้าไม้มาหนึ่งมัดจากมิติส่วนตัว จากนั้นก็ซุ่มนิ่ง คอยสังเกตความโกลาหลภายนอกด้วยสายตาเย็นชา
แสงไฟย้อมท้องฟ้าครึ่งหนึ่งให้เป็นสีแดง เสียงตะโกนสังหาร เสียงกรีดร้อง และเสียงกระจกแตกดังไม่ขาดสาย