“คุณผู้หญิงครับ ไม่ทราบว่ามาหาใคร มีนัดไว้หรือเปล่าครับ?”
หนุ่มหล่อสง่างามที่เคาน์เตอร์ต้อนรับเอ่ยถามอย่างสุภาพ ไม่ได้แสดงท่าทีแปลกไปเพราะเสื้อผ้าที่เธอสวม
“ฉันมาหาผู้อำนวยการโทนีค่ะ”
หนุ่มหล่อเลิกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีใครกล้าขนาดนี้ พอมาถึงก็ถามหาพี่อวี่เลย
“วันนี้คิวของอาจารย์โทนีเต็มแล้วครับ ถ้าจะนัดต้องรอถึงวันพุธหน้า”
“ฉันจ่ายเพิ่มได้นะคะ”
ที่จริงเซี่ยงเฉินเฉินไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นโทนี แค่คิดว่าเขาราคาแพง ซึ่งยิ่งเหมาะกับเธอ
ถ้าโทนีคนนี้ไม่ว่างจริง ๆ จะเลือกคนอื่นในร้านก็ได้
“คุณผู้หญิงครับ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเงิน...” หนุ่มหล่อกำลังจะอธิบายให้เซี่ยงเฉินเฉินฟังว่าพี่อวี่ของพวกเขาไม่ใช่คนที่มีเงินแล้วจะจ้างได้ ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมาข้าง ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
ชายวัยสามสิบกว่าในเสื้อเชิ้ตสีดำเดินเข้ามา ผมของเขาจัดแต่งอย่างประณีต บนข้อมือสวมนาฬิกาหรูราคาแพง
“อาจารย์โทนีครับ คุณผู้หญิงท่านนี้อยากให้คุณทำผมให้ แต่ไม่ได้จองคิวไว้ครับ”
โทนีกวาดตามองเซี่ยงเฉินเฉิน แล้วหยุดมองอยู่สองสามวินาที ก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ผมพอจะแบ่งเวลาสองชั่วโมงให้คุณได้ แต่ต้องคิดเงินเพิ่ม”
“เท่าไรคะ?”
“ราคาปกติสามพันแปด เพิ่มอีกห้าพัน”
“ตกลงค่ะ” นึกว่าจะแพงกว่านี้เสียอีก
โทนีชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาแค่เกิดสนใจขึ้นมาเลยถามดู ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกลงจริง ๆ
“เชิญทางนี้ครับ”
ตลอดสองชั่วโมงถัดมา โทนีลงมือออกแบบทรงผมลอนใหญ่ยาวให้เซี่ยงเฉินเฉินด้วยตัวเอง ให้เข้ากับรูปหน้าของเธอ