ม่อเฉิงเฉิงขมวดคิ้ว คนพวกนี้คิดว่าตัวเองเป็นคนโง่หรือไง?
“พวกคุณหมายความว่าจะให้ฉันเอาน้ำของตัวเองออกมาแบ่งกันใช้สินะ?”
ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก ไป๋หลี่โม่เป็นคนเอ่ยขึ้นก่อน “ม่อเฉิงเฉิง พวกเราสามารถจัดหาที่หลบภัยที่ปลอดภัยให้คุณได้...”
ม่อเฉิงเฉิงรู้สึกว่าคนพวกนี้ช่างเหลือเชื่อ นี่มันมุกตลกอะไรของพวกเขากัน “พวกคุณคิดว่าฉันต้องให้พวกคุณคุ้มครองหรือไง? จนถึงตอนนี้ ปัญหาส่วนใหญ่ของฉันก็มาจากพวกคุณทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ?”
ฮั่วจ่านถิงเองก็รู้สึกว่าวิธีนี้ดูจะไม่เข้าท่าสักเท่าไร จึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณม่ออยากได้อะไร ก็บอกมาได้เลย ถ้าพวกเราทำได้ จะพยายามเต็มที่”
ม่อเฉิงเฉิงขยับตัวซุกลงในโซฟาอีกนิด ก่อนถามว่า “เท่าที่ฉันรู้ ตระกูลของพวกคุณน่าจะมีทรัพยากรอยู่ในมือไม่น้อย ทำไมไม่เอาออกมาแบ่งกันล่ะ?”
ทั้งหกคนพลันนั่งตัวตรง แล้วหันมาสบตากัน
“เมืองชิงเป็นเมืองใหญ่ระดับแนวหน้า ซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ ๆ ในเมืองจะถูกกวาดจนเกลี้ยงเร็วขนาดนั้นได้ยังไง? ต้องมีคนอยู่เบื้องหลังแน่ และคนที่มีความสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้ก็มีแต่ตระกูลที่เข้ามาอยู่ในเขตวิลล่าทีหลังอย่างพวกคุณ”
ถ้าเป็นคนฉลาดสักหน่อยก็คงเดาออกได้ไม่ยาก แต่เดาออกแล้วจะทำอะไรได้ ในเมื่อไม่มีความสามารถ ไม่มีฝีมือ ไม่มีอาวุธ คนก็เป็นแค่พวกจับกลุ่มกันสะเปะสะปะ ไม่มีปัญญาแม้แต่จะโวยวาย
เซียวเหยียนเห็นว่าบทสนทนาเริ่มชะงัก จึงเอ่ยขึ้นว่า
“คุณม่อ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่ยอมเอาออกมา แต่ถึงเอาออกมาก็มีแค่น้อยนิด ทรัพยากรน้ำในมือพวกเราแทบหมดแล้ว ของที่เหลืออยู่แค่นั้นแก้ปัญหาอะไรไม่ได้หรอก