【มาแล้ว ๆ! ผู้เล่นหน้าใหม่เข้าดันเจียนแล้ว!】
【ชอบดูดันเจียนของมือใหม่แบบนี้ที่สุดเลย! พอเคยโดนฝนก็ต้องฉีกร่มของพวกเขาให้ขาด!!! ดูพวกเขากลัวจนฉี่ราดนี่มันสะใจสุด ๆ ฮ่า ๆๆๆๆๆ!!!】
【มือใหม่รุ่นนี้คุณภาพไม่เลวนะ ดูแล้วมี 5 คน แถมท่าทางยังสงบนิ่งกันดีด้วย...】
【ชิ ดันเจียนประหลาดโผล่มาตั้งแต่ปี 3077 แล้ว ถึงเวลาของโลกประหลาดกับโลกภายนอกจะไหลไม่เท่ากัน แต่โลกข้างนอกก็คงผ่านมาหลายปีแล้ว ถ้าเตรียมตัวแค่นี้ยังไม่ได้ ก็เป็นพวกไร้ประโยชน์แท้ ๆ นั่นแหละ】
【แมวน้อยพยักหน้า ภาพ】
【เอ๊ะ ตรงมุมยังมีอีกคน มองหน้าไม่ชัดเลย...】
【ชักช้าเป็นบ้า ฉันอยากเห็นมือใหม่โดนฟันจนเป็นชิ้น ๆ! มือใหม่คนที่ 7 นั่นใครกัน! ทำไมยังไม่มาอีก!】
【มาแล้ว ๆ คงกลัวจนฉี่ราดล่ะมั้ง ฮ่า ๆๆ ให้ฉันชมท่าทางร้องไห้โฮของมือใหม่หน่อยสิ คิก ๆๆ...】
“ปัง”
“ขอโทษครับ ผมมาช้าไปหน่อย”
【...】
【...】
【...】
【...】
ตอนที่ใบหน้าของหยางเยี่ยนปรากฏบนหน้าจอ ห้องแชตก็เงียบงันอย่างหาได้ยากอยู่ 3 วินาที
จากนั้นก็ระเบิดขึ้น
【เชี่ย ๆๆ! นี่มือใหม่เหรอ? ไม่ใช่ยอดฝีมือสักคนมาลงดันเจียนเพื่อรังแกมือใหม่หรอกนะ?】
【ไหล่กว้างนี่!!! เอวคอดนี่!!! ขายาว ๆ นั่น!!! อ๊ากกกกก แม่จ๋า หนูตายแล้ว!!!】
【ลูกครึ่งใช่ไหม!! ต้องเป็นลูกครึ่งแน่ ๆ!!! ตาสีเขียว หน้าตาแบบคนต่างถิ่น ฉันรู้อยู่แล้วว่าบรรพบุรุษบุกเบิกแผ่นดินไม่ได้ทำไปเพื่อองุ่นแห้งนิดหน่อยหรอก!!!】
【ไม่ใช่อะไรนะ คนนี้วางท่าจัดไปไหม? ใครเขาใส่ชุดขุนศึกเข้าดันเจียนกัน? ระวังเถอะ เดี๋ยวโดนสิ่งประหลาดไล่จนฉี่ราด】
【คนข้างบนรู้อะไรบ้าง! นี่เรียกว่าบุคลิก! เรียกว่าราศี! ถ้าแกใส่ก็ดูเป็นตัวตลก แต่เขาใส่แล้วก็คือขุนศึกตัวจริง!】
【ฉันขอประกาศ นี่สามีฉัน! ใครก็ห้ามแย่ง!】
【สามีเธอเหรอ? ดูจำนวนคนตรงมุมขวาบนของห้องถ่ายทอดสดก่อนค่อยพูดเถอะจ้ะ】
【เดี๋ยวนะ... จำนวนคนดูในห้องถ่ายทอดสดของเขาพุ่งขึ้นไม่หยุดเลยเหรอ???】
พุ่งขึ้นจริง ๆ
ตัวเลขมุมขวาบนของหน้าห้องถ่ายทอดสดส่วนตัวของหยางเยี่ยนราวกับติดจรวด
1,287...
3,412...
8,927...
15,633...
ข้อความในห้องแชตไหลเร็วเสียจนมองแทบไม่ทันแล้ว
【อ๊ากกก เขาเงยหน้าแล้ว!!! สายตานั่น!!! สายตาที่มองเหมือนพวกเราเป็นขยะ!!! มองฉันอีกสักครั้งเถอะ ขอร้องล่ะ!!! พ่อจ๋า ตบหนูที!!!】
【คนข้างบนระวังคำพูดหน่อย! นี่สามีฉันต่างหาก!!! ดวงตาสีเขียวเข้ม อ๊ากกกกก! ฉันแทบจะตกไข่ตรงนี้แล้ว!】
【คนก่อนหน้าพูดจาดี ๆ หน่อย! แต่ฉันเข้าใจนะ!】
【ขาคู่นี้มีอยู่จริงไหม? เอวนี้มีอยู่จริงไหม? หน้านี้มีอยู่จริงไหม???】
【มีใครช่วยสืบหน่อยได้ไหมว่าเขามาจากเขตไหน? เขตเมืองร้างจะมีคนหน้าตาดีขนาดนี้ได้ยังไง???】
【ถามมาแล้ว มือใหม่ล้วน ๆ ลงดันเจียนครั้งแรก ข้อมูลเป็นเครื่องหมายคำถามหมด】
【ครั้งแรก??? ครั้งแรกก็สงบนิ่งขนาดนี้เลย??? ตอนเดินเข้าประตูทำหน้าเหมือนหัวหน้าฉันมาตรวจงานเลย】
【ภาพวางท่า】
【ถึงจะวางท่า แต่หล่อจริง ๆ ภาพ】
【ฉันแคปหน้าจอแล้ว ต่อไปนี่จะเป็นภาพพื้นหลังของฉัน】
【สาว ๆ ฉันเอาห้องถ่ายทอดสดของสามีขึ้นหน้าจอแล้ว มาดูหน้าสามีกันเร็ว!】
จำนวนผู้ชมออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสดส่วนตัวของหยางเยี่ยนทะลุ 50,000 คนแล้ว
สำหรับดันเจียนมือใหม่ระดับ E นี่แทบเป็นเรื่องเหลือเชื่อ
ต้องรู้ว่าแม้แต่ห้องถ่ายทอดสดของยอดฝีมือระดับ S ก็มีคนดูเป็นประจำแค่หลักแสนต้น ๆ ถึงสองแสนคน มือใหม่คนหนึ่ง เพิ่งเข้าดันเจียนมาได้ 3 นาที แต่มีคนดูออนไลน์ 50,000 คน—
แม่งเข้ามาเพราะใบหน้านั่นทั้งนั้น
【ของขวัญมาแล้ว ๆ!】
เอฟเฟกต์ของขวัญเริ่มลอยขึ้นเต็มหน้าจออย่างบ้าคลั่ง
ไม่ใช่ของขวัญราคาแพง ส่วนใหญ่เป็นแท่งไฟเรืองแสงกับดอกไม้เล็ก ๆ ที่ส่งให้ฟรี นาน ๆ ทีถึงจะมีจรวดเล็กสักอัน แต่คนดูเยอะเกินไป—ข้อความในห้องแชตกับของขวัญที่อัดแน่นจนเต็มหน้าจอ
【“เจ้าตัวน้อยรสสตรอว์เบอร์รี” ส่ง “แท่งไฟเรืองแสง” x99 — สามี มองทางนี้!】
【“ผู้ใช้นิรนาม” ส่ง “จรวดเล็ก” x1 — แค่คนผ่านทาง มือใหม่คนนี้หน้าตาดีจริง ๆ ขอส่งนิดหน่อยแล้วกัน】
【“คนคลั่งตาเขียว” ส่ง “ดอกไม้” x520 — ฉันจะเลียหน้าจอให้เกลี้ยงแม่งเลย!】
【“คนชอบเผือกแห่งเขตเมืองร้าง” ส่ง “ถูกใจ” x1000 — เดิมทีแค่มาดูเรื่องสนุก แต่ตอนนี้ออกไปไม่ได้แล้ว】
ยอดเงินในบัญชีของหยางเยี่ยนเริ่มขยับ
+10... +27... +98... +203...
ไม่มาก แต่เพิ่มขึ้นเร็ว สำหรับมือใหม่ที่ไม่มีเงินสักแดง ของขวัญพวกนี้ก็พอให้เขาซื้อทรัพยากรดำรงชีพในร้านค้าดันเจียนได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว—แม้ตอนนี้เขาจะยังไม่รู้เรื่องนี้ก็ตาม
ข้อความในห้องแชตยังคงไหลบ้าคลั่ง
【เขาทำอะไรอยู่? ทำไมถึงนอนลงไปแล้ว???】
【นอนลงไปแล้ว??? เพิ่งเข้าประตูก็นอนเลย??? ไม่สังเกตสภาพแวดล้อมหน่อยเหรอ??? ไม่คุยกับผู้เล่นคนอื่นเลยเหรอ???】
【สามีฉันก็เป็นคนไม่เหมือนใครแบบนี้แหละ!】
【ไม่ใช่ พวกเธอใจเย็นก่อน เขาอาจจะกลัวจนสติหลุดก็ได้】
【เคยเห็นคนกลัวจนสติหลุดที่เข้าประตูมาแล้วปัดฝุ่นก่อนหรือไง? นั่นเห็นชัด ๆ ว่ารังเกียจวงกบประตูสกปรก】
【...พูดมีเหตุผลจนฉันเถียงไม่ออกเลย】
【ให้ตายสิ คนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าเขียนไว้ชัด ๆ ว่า “ฉันไม่แคร์”】
【ราชาแห่งการวางท่าถือกำเนิดแล้วทุกคน】
【ฉันขอเรียกเขาว่า—ราชาวางท่า】
【ราชาวางท่า +1】
【ราชาวางท่า +2】
【ราชาวางท่า +10086】
หยางเยี่ยนไม่รู้ว่าตัวเองได้ฉายาใหม่แล้ว
เขาไม่รู้ด้วยว่ามีคนกว่า 50,000 คนในห้องถ่ายทอดสดกำลังดูเขาหลับตาพักผ่อน
เขารู้แค่ว่า—
ง่วงชะมัด
ในฐานะคนขี้เกียจขั้นสุด หยางเยี่ยนไม่ได้พักมานานกว่า 2 ชั่วโมงแล้ว
แม้จะนอนอยู่บ้านมาทั้งวันก็จริง แต่ที่นอนเพราะปวดท้อง ปวดจนพลิกไปพลิกมาและหลับไม่สนิทเลย
กว่าจะลุกขึ้นมาเตรียมหาอะไรกินได้ ท้ายทอยก็กระแทกพื้นจนหมดสติ แบบนั้นไม่นับว่านอน เรียกว่าบาดเจ็บจากการทำงานต่างหาก
ตอนนี้เขาหงุดหงิดมาก
เขากวาดตามองคร่าว ๆ ก็เห็นผังของห้องโทรม ๆ นี้แล้ว
โต๊ะยาว เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งหลายตัว ตรงริมหน้าต่างแสงสว่างเกินไป ไม่ได้ มุมห้องมืดเกินไป ทั้งยังมีลมพัด ไม่ได้เหมือนกัน
สายตาของเขาหยุดลงตรงเก้าอี้เอนนอนข้างเตาผิงอย่างแม่นยำ—ตัวกว้าง มีเบาะรองหลัง อยู่ไกลจากประตูและใกล้เตาผิง อุณหภูมิกำลังพอดี
ตัวนี้แหละ
หยางเยี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวขายาวเกินเหตุของเขาฉับ ๆ เดินตรงไปไม่กี่ก้าว ชายเสื้อโค้ตสะบัดจนลมพัดผมของเสี่ยวลู่เสียทรง
จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เอนนอน
ท่วงท่าลื่นไหลต่อเนื่อง ราวกับแมวที่หาจุดอาบแดดได้เหมาะที่สุด
เขาไขว่ห้าง วางมือบนที่วางแขน เอนศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อย แล้วหลับตาลง
ทั้งห้องเงียบไป 2 วินาที
ต้า จ้วงอ้าปากค้าง มองเก้าอี้เอนนอนตัวนั้นที มองหยางเยี่ยนที แล้วกลับไปมองเก้าอี้อีกครั้ง—เขาก็อยากนั่งเก้าอี้ตัวนั้นเหมือนกัน แต่ไม่กล้าพูด
สวี่หนิงเลิกคิ้วขึ้น ไม่ได้พูดอะไร แต่กระตุกมุมปากเล็กน้อย
เสี่ยวลู่ยกมือปิดปาก ดวงตากลอกไปมาระหว่างหยางเยี่ยนกับเก้าอี้เอนนอน ในใจร้องกรีดร้องว่า เขา ๆ ๆ ทำไมนอนลงไปเฉย ๆ แบบนั้นล่ะ?!
ตรงมุมห้อง เฉิงเซิ่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทคู่หนึ่งโผล่พ้นกลุ่มผมสีดำ เขามองหยางเยี่ยนแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง
【นี่มันมือใหม่จริง ๆ เหรอ? วางท่าขนาดนี้เลย???】